In de lente van het jaar 2001 had ik heel wat verlof gepland en vooral herpland. Het weer bleef telkens barslecht te zijn als de datum van vertrek aanbrak. Gelukkig kon ik op mijn werk steeds mijn geplande vakantie uitstellen. Ik wachtte gewoon af op mooi weer. En begin mei was het zover. Ze voorspelden stralend weer voor een 5 tal dagen. En hop weg was ik.

Op een dinsdagmorgen vertrok ik heel vroeg met de wagen naar Chamonix alwaar ik tegen de middag aankwam. Diezelfde dag ben ik met de kabelbaan van de Grand Montets naar omhoog gegaan. Op toerski’s ging het dan verder naar de Argentière-hut. Ik passeerde voorbij de indrukwekkende Couloir Couturier welke ik de volgende dag ging bestijgen. Het is een steil ijscouloir welke 900m hoog is en wel 55° steil is. Dit wordt extreem dacht ik bij mezelf.

Eenmaal aan de hut gekomen bleek dat ik de enigste klimmer zou zijn voor de Aiguille Verte. Stiekem had ik dat ook wel gehoopt.

Heel vroeg in de nacht vertrok ik.
De eerste twee uur moest ik weer omhoog naar het begin van de Couloir. Vanaf dit punt verdwenen de ski’s op de rugzak.
De rimaye beklom ik aan de linkerzijde. Daarna recht omhoog naar de top.
Ik had mijn videocamera bij en maakte hier spectaculaire beelden.

Aan het couloir kwam maar geen einde. Ik was doodop.
Helemaal bovenaan opteerde ik om links van de top uit te klimmen.
Dat was dus een foute keuze.
Ik kwam terecht op zeer dun en breekbaar ijs en de steilheid nam hier zelfs nog een beetje toe.
Heel voorzichtig bewoog ik mij vooruit, mij een weg kapend in het broze ijs.
Ik kreeg het hier behoorlijk benauwd. Mijn enigste houvast waren de voorste puntjes van mijn stijgijzers. Met mijn piolets kon ik nauwelijks enige goede grip krijgen.

Uiteindelijk kwam ik op de topgraat. Hier zakte ik tot aan mijn knieën in de sneeuw.
Volledig uitgeput behaalde ik iets later de top.
10 uur heeft deze beklimming geduurd. Het was reeds 2 uur in de namiddag en al veel de laat om eigenlijk af te dalen.
Ik dacht zelf eerst een helikopter op te roepen om mij op te pikken. Ik was behoorlijk ziek en vermoeid.
Langs alle zijde gaat het extreem steil omlaag.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Er was maar één optie en dat was het Whymper couloir. Het couloir gaat langs de andere zijde van de berg omlaag. Hij meet 600m en is tevens zeer steil (eerst 55°, dan 48°).
Tevoet afdalen zag ik echt niet meer zitten dus klikte ik mijn ski’s aan. Heel voorzichtig liet ik mij in het couloir schuiven. De sneeuw was zeer hard. Een klein foutje zou fataal zijn. Ik had behoorlijke angst maar hield het hoofd koel. Ik liet mij verder en verder schuiven over het steile ijs.
Iets lager werd het couloir breder en hier werd ik geconfronteerd met sneeuwlawines.
Door de vrij late tijd en de felle zon kwamen er van alle zijden regelmatig sneeuwlawines omlaag. Deze hadden op verscheidene plaatsen in het couloir diepe groeven achtergelaten. Het was door deze groeven dat ze telkens omlaag kwamen.

Hoe lager ik kwam hoe malser de sneeuw begon te worden. Hier kon ik mij sneller laten schuiven en af en toe bochten maken. Ik voelde mij meer en meer opgelucht, naarmate ik hoogte verloor. En ik dacht dat ik het gehaald had totdat ik geconfronteerd werd met een huizenhoge randkloof. Deze blokkeerde mijn weg naar de eronder liggende gletscher.
Meer als een uur heb ik hier liggen knoeien met mijn touw om beneden te geraken. Met mijn touw kon ik maar maximaal 25m afdalen en voor deze passage is een 50m rappel bijna een noodzaak.
Bij de eerste ‘rappel’ zakte ik bijna volledig weg in een gletscherspleet. Met moeite mij er terug uitgehesen en naar rechts verder afgedaald. Tot mijn touw op was...
Ik bevond mij nu in steile rotsen en vond geen enkele zekeringsmogelijkheid buiten één enkele haak.
Op deze oude loszittende, verroeste haak daalde ik angstig af. Mijn touw was net lang genoeg om beneden op een sneeuwbrug, aan de voet van de rimaye, te komen. Op deze heb ik zo snel mogelijk mijn ski’s terug aangespeeld.

Nadien volgde er nog een lange ski-afdaling over de Talèfre-gletscher en de ‘Mer de Glace’ tot het treinstation Montenvers (1909m).
Nog net kon ik met het laatste treintje afdalen naar Chamonix.

De volgende dagen ging het avontuur verder op de Dufourspitze (4634m) en de Nordend (4609m).