Hieronder volgt het verslag van een ongelooflijk groot avontuur waarbij ik 6 toppen in twee dagen beklommen heb. Het avontuur bracht mij vanuit Grindelwald over verscheidene gletschers en bergen tot in het Lötschental.

Ik was nog maar net terug van een week-end Zwitserland (waar ik de Doldenhorn had bestegen), of ik bekeek al weer de weersvooruitzichten voor het komende week-end. En er bleek een lange periode van mooi en stabiel weer aan te komen. Beter kun je het niet hebben.
Met 2 extra verlofdagen maakte ik er een 4-daagse trip van.

Dag 1 :

Zaterdagmiddag kwam ik aan in Grindelwald, alwaar ik 's namiddags de tandradtrein nam naar het Jungfraujoch. Tijdens de 1u15 durende reis klimt de trein naar een hoogte van 3400m.
Voor het eerst sinds lange tijd werd ik weer geplaagd door sinuspijnen. Welke mij nog nooit gestoord hadden tijdens mijn bergtochten maar alleen tijdens mijn parachutesprongen. In de trein die steeds hoger klom door een lange tunnel, kreeg ik kloppingen in mijn voorhoofd en een stekende hoofdpijn. Wat te doen? Doorbijten en hopen dat het overgaat.
Als bij wonder bleken de pijnen, eenmaal aan het Jungfraujoch gekomen, weg te zijn.

Op het dak van het Jungfraujoch complex heb ik nog even staan genieten van het wijde uitzicht over de bergwereld. Heel in de verte, een beetje verdoken achter andere bergen, lag de Aletschhorn. Welke ik 2 dagen later zou bestijgen.
Daarna ging het rustig verder over een vlakke gletscher tot aan de Mönchsjochhut. Daar bracht ik de nacht door.

Dag 2 :
Mönchsjochhut 3650m  >>  Grünegghorn 3860m  >>  Gross Grünhorn 4043m  >>  Klein Grünhorn 3913m  >>  Konkordiaplatz  >>  Hollandia-hut.

Om 4u30 vertrok ik als eerste in de reeds klaarder wordende nacht. Ik daalde met mijn toerski's af op het Ewigschneefeld en beklom daarna opeenvolgend de Grünegghorn en de Gross Grünhorn. Na de afdaling van deze laatste was ik aan het twijfelen of ik ook nog de Klein Grünhorn zou bestijgen. Daarvoor moest ik eerst een deel dalen en achteraf weer een gans stuk stijgen. Ik wou ook niet de onnodige krachten verspillen, welke ik de volgende dag hard nodig zou hebben voor de beklimming van de Aletschhorn.

Op de gletscher was het snikheet. Ik besloot om toch nog de Klein Grünhorn te bestijgen. Hiervoor liet ik het grootste deel van mijn materiaal achter om zo weinig mogelijk te moeten dragen. Op de top had ik spectaculaire dieptezichten. In welke richting ik ook keek, ik zag alleen maar gletschers en bergen. Hierna begon het leuke deel en kon ik mij laten glijden tot beneden op de Konkordiaplatz. De sneeuw lag lekker mals en ik heb naar hartelust bochten kunnen maken.

De Konkordiaplatz is een gigantisch sneeuwplateau waar verschillende ijsstromen bij elkaar komen. Vanop dat plateau moest ik nog kilometerslang stijgen over de Grosser Aletschfirn. En dit in een verzengende hitte.
Het landschap werd volledig opgeslorpt door de kilometerslange ijswand van de Aletschhorn. Fenomenaal. Ik zag enkele sporen op de befaamde 'Haslerrippe'.

Later in de namiddag kwam ik aan de Hollandia-hut; waar ik vriendelijk ontvangen werd door de 2 huttenwaardinnen.
De aletschhorn zag er van daar reusachtig uit. De volledige N-flank was bewapend met dikke ijsmassa's, overhangende gletschers, ...
Ik zag ook hier en daar sporen lopen door de steile N-flank van de Sattelhorn. Vanop deze top kun je, door een lange en indrukwekkende sneeuwgraat, naar de top van de Aletschhorn klimmen.

Ik was aan het zoeken welke route het meest optimaal was. De Haslerrippe? De 1200m hoge N-wand? Of de route via de Sattelhorn?
 
 
 

Foto : Een deel van de Hollandia-hut en helemaal links de Aletschhorn.

Ik overlegde met één van de huttenwaardinnen en het bleek dat de condities in de N-wand zeer gunstig waren.
In de hut waren maar een handvol mensen waar ik geen enkel contact mee had. Ik kreeg ook een aparte slaapruimte aangeboden waar ik rustig kon overnachten. Om 2 uur zou mijn wekker immers aflopen!

Dag 3 :
Hollandia-hut 3228m  >>  Klein Aletschhorn 3755m  >>  Aletschhorn 4195m  >>  Sattelhorn 3741m  >>  Lötschental.

Ik vertrok iets later als voorzien in de obscure nacht. Op mijn ski's daalde ik af naar de Lötschenlucke. Daar legde ik een depot aan en ging te voet verder naar de voet van de N-wand. Maar al snel bleek dat het amper aan het vriezen was waardoor de sneeuw zelfs 's nachts week was. Met als resultaat dat ik bij elke stap er tot over mijn kuiten in doorzakte. Dit was onbegonnen werk zonder ski's. Ik had reeds 100m gestapt en besloot terug te keren naar mijn depot. Daar had ik het idee voor de N-wand laten varen en besloot de Aletschhorn te beklimmen via de lange sneeuwgraat welke van de Sattelhorn komt. Zie foto hieronder.

De klim was bijzonder indrukwekkend en ik vorderde zeer snel omdat ik kon gebruik maken van oude sporen. Zo stond ik al rond 7 uur heel alleen op de top van de Aletschhorn. Er zouden die dag geen andere alpinisten op de top komen.
Aan het topkruis waaide de wind vrij hard waardoor ik iets lager een welverdiende rust nam. De dag was volop aan het ontwaken en dat schouwspel is niet met woorden te beschrijven.

De afdaling verliep spoedig. Daar het al volop daglicht was, zag ik nog beter de pracht van de graat. Links en rechts soms metersbrede sneeuwoverhangen, geweldige diepte -en vergezichten.
Nog snel pikte ik de Sattelhorn mee.
Maar daarna begon een traumatische afdaling. (Nochtans dat ik in het stijgen niet al te veel problemen had tegengekomen).
Over zeer steil blank ijs moest ik ongeveer een 30 tal meter afdalen. De hellingsgraad moest 55° graden geweest zijn.
Heel voorzichtig klom ik achterwaarts af. Voetje per voetje ging ik lager. Uitschuiven was niet toegestaan.
Met mijn ijsbijlen moest ik soms tot 4 maal toe slaan om een houvast te krijgen. Bij de eerste slagen kwam er meestal een heel pak ijs los en het was pas eronder dat ik mijn piolets vast kon kloppen. Soms zat deze maar 1 à 2 cm in het ijs. Maar dat was genoeg om mij aan vast te houden.

Het waren angstige momenten. Nog nooit had het einde zo nabij gebleken. Het moet vreselijk zijn om bij volle bewustzijn in een 600m gapende diepte te schuiven. Ik dacht voortdurend aan de dood en nam hierdoor al de tijd om heelhuids beneden te geraken.
Tegen 11 uur stond ik weer bij mijn skidepot aan de Lötschenlücke. Ik telefoneerde naar de Hollandia-hut en de huttenwaardin had mij gezien. Ik hoorde ze vanuit de verte schreeuwen en riep een paar vreugdekreten terug.

Daarna was het tijd om mijn ski's aan te binden en aan de lange afdaling, over de Langgletscher, te beginnen tot in het Lötschental. Ik zag dat de huttenwaardin mij nog een hele tijd heeft staan uitwuiven.
Er lag nog net sneeuw genoeg om tot beneden te kunnen skiën. Daarna moest ik nog een uur de ski's op de rugzak dragen tot ik aan Fafleralp kwam. Het begin van de bewoonde wereld...