Dit is hem, mijn eerste vierduizender!

Met mijn ouders was ik gelogeerd in het dorp Saas Grund, te Wallis. Ik was toen 15 jaar en zaagde mijn vader de oren van de kop om met mij eens een berg te beklimmen. Een grote berg! Nochtans had mijn vader, evenals mij, geen enkele alpiene ervaring.

We kozen voor de Allalin, omdat deze zijn bestijging eenvoudig leek. Het was een berg welke je in één dag kon beklimmen. Vooral door de aanwezigheid van een kabel –en tandradbaan, welke je direct op een hoogte van 3500m bracht. Er werden dagelijks ook tochten naar deze zijn top georganiseerd door het gidsenbureau.

Van beneden uit kon men, met de verrekijker, steeds een duidelijk spoor over de gletscher naar zijn top zien. Hij wordt dagelijks beklommen door tientallen (soms wel honderden) mensen. Ik gebruik expres het woord ‘alpinisten’ niet omdat het merendeel op deze berg er geen zijn. De meesten die de normaalroute beklimmen, zijn er die weinig of geen alpiene ervaring hebben. Ook veel wandelaars proberen deze beklimming te doen, en wat je dan aantreft zijn een hoop mensen die slecht gezekerd, slecht geschoeid en in het algemeen slecht uitgerust, zich over de gletscher begeven naar de top. Zo ook mezelf en mijn vader.
Voor de meesten is deze top hun eerste kennismaking met een ‘4000-er’. En voor anderen is de Allalin ideaal als trainingstocht of hoogteaanpassing.

Door het gebruik van de ‘Metro Alpin’ (ondergrondse tandradbaan) wordt je direct tot op een hoogte van ongeveer 3500 meter gebracht. Wij waren reeds met het eerste treintje boven. De ook reeds vroege zomerskiërs begonnen aan hun eerste afdalingen. Je moet namelijk weten dat hierboven een aantal skipistes en sleepliften zijn waar in de zomer hevig geskied wordt.

Over een breed geruimde weg ging het tot aan een sleeplift. Hier is de plaats waar men zich klaarmaakt voor de beklimming.
Ik en mijn vader waren beiden gekleed in een trainingsbroek en een ressem pull-overs. Daarboven kwam dan nog een simpele K-way die moest dienen als windbeschermer. Voorts hadden we slechts 1 piolet en 1 klimgordel voor ons beiden. Stijgijzers hadden we allebei.

Moeizaam begonnen we aan het brede spoor in de sneeuw. Ongeveer om de 10 minuten moesten we halt houden omdat de stijgijzers onder mijn vaders voeten steeds loskwamen.
Het waren geen automatische en we wisten niet de juiste methode om ze goed vast te maken. Iedere keer vloekte ik opnieuw omdat we onderbroken werden in onze klim.
 
 

Foto : Op weg naar de top, gehuld in een primitieve klimuitrusting.

We baandden ons een weg langs brede gletscherspleten en huizenhoge ijsschotsen en ijsmuren.

Uiteindelijk, na een goede twee uur, kwamen we aan op de top. Er was veel volk op de berg. Er heerste een stralend blauwe hemel. Het uitzicht was groots.
Heel laag in de diepte, lag het dal en de dorpen. Alles leek zeer klein van hierboven. De wereld aan onze voeten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Foto : De weg voer onder huizenhoge ijsmuren, waar nog niet zolang geleden een deel van was afgebroken.

Allalin 4027m, oktober 1997, augustus 1999 :

In totaal heb ik deze berg nu al 3 maal bestegen. De tweede en de derde maal heb ik hem via zijn N-wand beklommen. Een niet al te hoge ijswand waar ik telke malen in minder als 2 uur uitgeklommen was.

Foto : Zicht op de N-wand van de Allalin. De rode stippellijn duid de route aan.
 

Beste periode : gans jaar mogelijk.
Moeilijkheid : AD(+)