De Alphubel is één van de ‘4000-ers’ rond Saas-Fee welke relatief eenvoudig te beklimmen is langs zijn normaalroute. Mede door de naburigheid van veel kabelbanen wordt zijn klim vereenvoudigd.
Om optimale condities te hebben is het beter deze berg in twee dagen te bestijgen, doch wordt hij door de meesten als dagkoers gedaan.

Ik en mijn vader waren weer paraat. Net zoals twee jaar terug (1991) waren we gelogeerd in het Saas-dal. Na veel mooie en lange wandelingen gedaan te hebben, vond ik het weer tijd voor een beklimming. Ik had er weer zin in. We opteerden voor de Alphubel; omdat we daar ook dagelijks volk opzagen en er steeds een duidelijk, breed spoor over de gletscher te zien was vanuit het dal.

Net zoals voor de Allalin beklimming ging het weer omhoog met de nodige liften. Tot aan het ‘Metro-Alpin’ station, op ongeveer 3450m. We begaven ons langs de skipistes van de zomerski. Daar trokken we onze primitieve uitrusting aan. (Bestaande uit een trainingsbroek en een resem pull-overs. Daarboven kwam dan nog een simpele K-way die moest dienen als windbeschermer).

Het eerste deel van de route was hetzelfde als voor de Allalin.
Halverwege kwamen we aan het Feejoch. Links kon men naar de Allalin, rechts ging het verder over de Feekopf naar de Alphubel.
Van hieruit was het nog een heel eind. Het eerste deel ging over een fijne sneeuwgraat en vervolgens over een rotsige graat. Na de Feekopf daalt men een weinig en komt men aan een ander joch, het Alphubeljoch.
Van hieruit ging het over een redelijk steile sneeuwgraat en flank naar de top. Voor ons was het nog een heel eind en we gingen ook traag vooruit. Mede door de grote hoogte waar we eigenlijk niet op voorbereid waren. (We waren totaal niet aangepast aan de hoogte).

We waren pas een goed stuk na de middag op de top. Het was niet zo aangenaam meer en ik had het behoorlijk koud. Het weer was betrokken geworden.
Op de top waren nog een paar andere alpinisten aanwezig.
De afdaling was niet meer langs dezelfde weg. Het ging nu over de normaalroute die kwam van het bergstation Langflüe. De gletscher was hier uiterst spletenrijk. Regelmatig stopte het spoor voor zo’n gletscherspleet. Dan moest er gesprongen worden of er rond gegaan worden.

     Foto : Net voor het Alphubeljoch. Achter mij bevind zich de Alphubel.

Bij deze afdaling hadden we beide onze klop gekregen. Doordat de zon al een ganse voormiddag op de gletscher had geschenen, was de sneeuw zeer mals geworden. Bijkomend probleem was dat de stijgijzers van mijn vader steeds loskwamen.

Voor de eerste maal ondervonden we het fenomeen hoogteziekte. Ik en mijn vader waren totaal kapot. We werden zeer misselijk en ons hoofd gonsde hevig. Al vallend en opstaand begaven we ons verder.
Aan de afdaling bleek maar geen einde te komen. Onze schoenen waren weer eens gans doorweekt.

Na een paar uur was de verlossing nabij. We kwamen aan de kabelbaan. Nog nooit hadden we zo afgezien, waren we zo uitgeput geweest als na deze afdaling.

Deze beklimming was voor mijn vader de definitieve doorslag om geen 4000-ers meer te beklimmen. Voor hem hoefde het niet meer. Op al de beklimmingen was hij voornamelijk voor mij meegegaan. (Dit was mijn 4e vierduizender)

De 60 (en steeds toenemend) andere keren dat ik naar de top van een 4000-er klom, was dat op mijn eigen. Ik vertrok alleen en ik zag wel waar ik uitkwam.

Voor mij is leven bergen beklimmen. Het is het enige wat ik heb in deze trieste wereld.
 

     Foto : Op de top. Let vooral op de sexy kledij! We hadden nogal wat bekijks.

Moeilijkheid : F - PD

Beste periode :  Van maart tot mei (met toerski's)
                             Van juli tot september
 

Net zoals vele bergen in deze streek, is de Alphubel een typische berg om met de toerski's te bestijgen. Al stappend wordt het nogal snel monotoon.

Zeker en vast de gletscher niet onderschatten. Veelal is er wel een goed spoor voorhanden maar het risico om in één van de grote spleten terecht te komen is wel groot. Het grootste gevaar bestaat in de sneeuwbruggen die het ineens kunnen begeven.
 
 
 
 
 
 

     Foto : Links loopt de route omhoog naar de top. Rechts gaat het omlaag naar de kabelbaan van Langfluë.

Tweede beklimming op zaterdag 23 mei. Vertrek om 10 uur 's morgens (!! ik had die dag uitgeslapen) aan de kabelbaan van Langfluë. Welgeteld 3,30 uur later stond ik op de top. Daarna was het snel naar omlaag skiën want de lucht kwam volledig dicht. Gevolg hiervan was dat ik in een white-out terechtkwam en volledig het spoor bijster raakte. Maar gelukkig, na een tijdje blindelings geskied te hebben, kwam ik toch wel weer terecht op de juiste route.

Derde en vierde beklimming:
Overschrijding van de Alphubel in augustus 2000 en juli 2003; toen ik op weg was naar het Mischabeljochbivak.