De Arête de Rochefort is één van de mooiste en spectaculairste sneeuwgraten van de Alpen. De graat bevindt zich tussen de Dent Du Géant en de Grandes Jorasses, in het hart van het Mont Blanc massief.
De graat bepaalt ook de grens tussen Frankrijk en Italië. Op deze graat liggen 2 vierduizenders, de Aiguille de Rochefort (4001m) en de Dôme de Rochefort (4015m).

Het is een bijna horizontale, maar zeer scherpe graat welke 2 maal in de hoogte gaat. Eénmaal naar de top van Aiguille de Rochefort (4001m) en éénmaal naar de top van de Dôme de Rochefort (4015m). De laatste van de twee wordt niet zoveel beklommen omdat deze al behoorlijk ver is op de graat. De meeste alpinisten stellen zich dus al tevreden met de eerste top. Maar ik als toppenverzamelaar kon me daar niet mee verzoenen en wou absoluut de 2 toppen beklimmen.

Poging 1 (oktober 1998) :
Mijn eerste poging op deze bergen dateert van oktober 1998. Ik had toen een verlengd weekend vrij en ben naar het Itlaliaanse Courmayeur gereden. Dat was behoorlijk ver. Daar de Mont Blanc tunnel nog gesloten was, moest ik omrijden via de Grand St. Bernard tunnel. Bijna 900km ver vanuit België. Daar nam ik dan de kabelbaan tot aan de Torino hut (kabelbaan Monte Bianco). Ik zat dan al direct op 3300m. Ik overnachtte in de hut en begon pas de volgende morgen aan de klim.
Ik had ook mijn slaapgerief meegenomen, want ik had besloten de komende nacht op de Rochefort-graat door te brengen.

In het begin van de namiddag was ik aan de voet van de Rochefort-graat, op ongeveer 4000m.
Er lag enorm veel verse sneeuw. Ik was daar gans alleen.

Ik waagde een poging op de naburige Dent Du Géant maar kwam niet al te hoog. Ook verkende ik nog een deel van de Rochefort-graat voor de avond inviel. Maar kniediepe sneeuw ontmoedigde me snel…

Die avond sliep ik in mijn slaapzak net onder de 4000m grens. Het was iets ongewoons, daar gans alleen, heel ver weg van de wereld. Opgeslorpt door de immensheid van de bergwereld. Absolute stilte.
 
 

Foto : Zicht op mijn bivakplaats.

De volgende morgen was ik getuige van de mooiste zonsopgang uit heel mijn leven. Boven de vallei was een gigantisch wolkendek. Het was alsof ik in een droomwereld was.

Ik begon mij een weg te banen door de sneeuw op de Rochefort-graat, richting de Aiguille de Rochefort. Dat is één van de twee vierduizenders. Men moet eerste deze ene over alvorens men naar de volgende kan gaan.

Aan de voet van de Aiguille de Rochefort was er geen doorkomen meer aan en moest ik noodgedwongen omkeren.

Ik had geen berg beklommen maar had wel 2 fantastische dagen heel alleen op de grens van 4000m doorgebracht. En getuige geweest van prachtige natuurfenomenen.

Later op de dag stond er mij nog een lange en vermoeiende reis naar België te wachten. Waar ik de volgende dag, met pijn in mijn hart, weer in de stinkende en rottende stad terecht kwam.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Foto : Zelfportret op de Rochefort-graat (1998)

Poging 2 (september 2000) :
Had ik bij mijn eerste poging nog een verlengd weekend, de tweede maal was ik er op een gewoon weekend. Een mooi weekend in de septembermaand van 2000. Ik had in de zomer van dat jaar al een heel pak bergen beklommen, dus ik was nog goed in vorm.
Ditmaal was de Mont Blanc tunnel wel open waardoor het wat minder ver was. Alhoewel dat Belgïe – Chamonix toch nog altijd ver blijft om heen en terug te doen op een weekend, inclusief een beklimming.

De kabelbaan Monte Bianco ligt vlak aan de Italiaanse zijde van de Mont Blanc tunnel. Net zoals bij mijn eerste poging nam ik deze kabelbaan tot aan de Torino hut, waar ik overnachtte. ’s Zondags was ik al heel vroeg op weg richting de Rochefort-graat. Daarvoor moest ik eerst over de Géant-gletscher en een mixte rotsflank.

Om 5u in de morgen was ik op de graat. Na een tweede mislukte poging op de Dent Du Géant (nog een naburige 4000-er) begaf ik mij richting de Aiguille de Rochefort. Ditmaal geen kniediepe sneeuw, maar een spoor. De sneeuw was lekker hard waardoor ik snel vorderde. Op de graat zijn een paar steile sneeuwstukken te beklimmen en af te dalen. Als de sneeuw van goede kwaliteit is, is er geen probleem. Treft men hier ijs aan, dan kunnen sommige stukken problematisch zijn.
De graat is soms heel scherp met aan beide kanten een lonkende afgrond.

Ik stond al snel aan de voet van de Aiguille de Rochefort. Deze laatste beklom ik door een brede rotsschouw zonder al te veel moeilijkheden. Op de top verwelkomde ik de eerste zonnestralen. Het besneeuwde landschap rond mij kleurde oranje.
 

Foto : Zelfportret op de Aiguille de Rochefort.
 

De Dôme de Rochefort was mijn volgende doel. Over een sneeuwplateau ging ik verder tot deze vernauwde naar een smalle sneeuwgraat. De graat was hier nog scherper als op het eerste gedeelte en ook het rotsgedeelte onder de top was technisch wat moeilijker.

Slechts 4u na mijn vertrek aan de hut stond ik op de top van de Dôme de Rochefort.
Hiermee had ik 2 nieuwe vierduizenders aan mijn lijst toegevoegd. Het was een hele mooie dag en ik had dus mooie zichten op het complete Mont Blanc massief.

Op mijn gemak begon ik, na een uitgebreide pauze, weer aan de terugweg. Ik moest langs dezelfde weg terug. Helemaal terug tot in België….

     Foto : Op de graat naar de Dôme. Zicht op de Aiguille de Rochefort.

Moeilijkheid :
‘AD‘ voor de volledige overschrijding. Veel hangt af van de huidige condities.
Niet aan te raden na sneeuwval (lawinegevaar). In rots maximum III.
Indien de graat verijst is, is een beklimming eveneens af te raden.

Zeer spectaculaire en scherpe (voornamelijk) sneeuwgraat. Men moet al goed vertrouwd zijn met het gebruik van stijgijzers.
De minste fout kan op vele delen van de graat fataal zijn.

De graat is gemakkelijk te bereiken vanuit de Italiaanse Torino hut (kabelbaan).

Periode :
Juni tot oktober, afhankelijk van de sneeuwcondities.