Dit is mijn laatste 4000-er die ik nog op Zwitsers grondgebied moest beklimmen. Begrijpelijk dat ik ernaar uitzag.
Om te lezen wat er de dag voor de beklimming gebeurde, verwijs ik naar het verslag van de Piz Palü, Bellavista en Piz Zupò.

Op zondag 12 augusts bracht ik de nacht door in de Marco e Rosa hut. Deze hut ligt op 3597m in het hart van het Bernina massief.
Vanuit de hut is de klim naar de Piz Bernina niet zo ver meer. Enkel 500m hoogtemeter scheidden de hut van de top. Daarom was het ook niet nodig om heel vroeg in de nacht te vertrekken.

Zo vertrok ik rond 5u30 de volgende morgen aan de hut. Het eerste deel van de klim gaat over een lange sneeuwflank. Toen ik daar naar boven stapte zag ik in de verte de zon opkomen. De lucht kleurde zich fenomenaal rood en oranje.
Achter mij zag ik ook andere alpinisten die op hun beurt naar boven klommen.
 
 

Foto : De Marco e Rosa hut

Het ging sneller vooruit als ik dacht en reeds 1u30 na mijn vertrek uit de hut stond ik op de top van de Piz Bernina.
Ik had al de 4000-ers van Zwitserland beklommen! Het drong nauwelijks tot me door.

Op de top genoot ik van het uitzicht en van het ontwaken van de dag. Ik zag ook heel duidelijk waar ik twee dagen eerder vertrokken was en wat ik in die tijd beklommen had. Het was me een groots avontuur geweest (en dat al tijdens de 3 eerste dagen van mijn verlof).

      Foto : Tijdens de klim naar de Piz Bernina                                              Foto : Op de top van de Piz Bernina

Op de top maakte ik kennis met twee Nederlandse klimsters. Later besloten we om samen af te dalen. Ik was zeer blij dat ik deze gelegenheid aangeboden kreeg. Er zou immers nog 3 à 4 uur lang over een gletscher moeten afgedaald worden om tot bij de kabelbaan van de Diavolezza te geraken.

Het eerste deel van de afdaling bracht ons weer tot bij de hut. Voor het tweede deel moest het Bellavista terras overgestoken worden.

Na de oversteek van het gletscherplateau stond er ons een rotsachtige graat te wachten, genaamd Fortezza. Zonder moeilijkheden ging het verder.
Een stuk lager kwamen we op de Pers-gletscher. Hier was het echt snikheet. De zon gaf veel kracht en er was geen briesje wind.
De vermoeidheid werd duidelijk zichtbaar en ik liet mij daardoor vooral leidden door de twee Nederlandse klimsters.

Later op de dag kwamen we dan aan de kabelbaan van de Diavolezza. Het was ongelooflijk hoeveel toeristen daar aanwezig waren. Wat een hectische toestand. Er zat misschien wel 500 man op en rond het zonneterras. Wat een contrast met de rust die we de voorgaande uren hadden genoten.

Na deze beklimming was er niet veel tijd om te rusten. Want later op de dag moest ik nog met mijn wagen naar het dorp Klösters rijden, (wat zo een slordige 200km ver was), om er mijn ouders te bezoeken welke daar gelogeerd waren.
De dag erna reed ik nog eens 300km naar het Berner Oberland. Meer bepaald om er de Eiger te beklimmen.

Meer en grotere foto's welke ik gemaakt heb over deze beklimming vind je op de volgende link : http://www.aacz.ethz.ch/galerie/bernina/