Zomer 1999. Mijn eerste poging om deze berg te beklimmen, mislukte toen het weer omsloeg en ik in een sneeuwstorm terechtkwam.
Ook waren de condities toen bijzonder slecht; daar de lange rotsgraat op veel plaatsen bedekt was met wat sneeuw of ijs.

Zomer 2001. Ik begeef mij terug naar het Lötschental om deze prachtige bergreus te beklimmen.
De Bietschhorn is de puntige top welke boven de volledige Rhone-vallei uitsteekt. Langs alle zijden is er geen enkele eenvoudige route te bespeuren. Hij is zwaarder dan vele 4000-ers.
De berg wordt niet zoveel beklommen en dat zal wel komen door zijn moeilijkheid. Het aantal alpinisten dat deze top beklimt op een mooie zomerdag, kunnen meestal geteld worden op één hand. Dit is het soort bergen waar ik van hou. Hoog en verlaten.

Met een zwaar bepakte rugzak vertrok ik in het dorpje Blatten, diep in het rustige Lötschental.
Drie uur later kwam ik aan de kleine en gezellige Bietschhornhut. Deze hut is meestal niet bewaakt.
Hier waren een paar wandelaars die besloten de nacht door te brengen. Twee van hen had ik op 31 december van het vorige jaar tegengekomen op de Hockenhorn. Wat een toeval!

Achter de hut rees de berg omhoog. De volgende dag zou ik over zijn N-graat naar de top klimmen en langs de W-graat weer omlaag.
 
 
 

Foto : De hut met erachter de Bietschhorn.

Heel vroeg in de morgen was ik dan op weg. De eerste twee uur zijn redelijk eenvoudig en is de route hier en daar gemarkeerd.
Daarna kwam ik boven op het Bietschjoch, waar een zeer groot sneeuwplateau is. Over deze ging het verder tot aan de Nestgletscher. Zoals steeds, kwam ook op deze gletscher de angst naar boven.
De sneeuw op de gletscher was vrij hard en er waren maar weinig gletscherspleten te zien. Ik bleef zo hoog mogelijk, net onder de rotsen van de W-graat.
Ik ging steeds verder in de richting van de N-graat.
Na een grote randkloof overwonnen te hebben ging het verder door een steile sneeuwflank die mij in de rotsen bracht.
Mijn stijgijzers, welke ik tevoren had aangedaan, kon ik op dit punt weer wegbergen.

Ik zat in een rotsige flank, iets rechts van de graat. Het terrein was eenvoudig maar toch was het uitkijken geblazen door de vele losliggende stenen.
Iets later kwam ik dan effectief op de graat terecht. Het klimmen op deze was bijzonder mooi. Compacte rots en goede grepen. Soms ging ik even links en soms even rechts van de graat.

Hoger stootte ik dan effectief op de eigenlijke N-graat.
De top lag nu recht voor mij.
Ik zat zeer goed op schema en vorderde vlot.
Ik genoot enorm van de klim. Vooral omdat ik in een goede conditie was en genoeg klimniveau had.

Ik klom steeds hoger en hoger. Tweemaal moest er een kleine rotstoren beklommen worden waarin telkens een passage IV in was. Maar op deze stukken waren er haken in de rotsen zodat ik mij telkens ietwat kon zekeren met een kort touwsnoer.
 
 
 
 
 
 

Foto : Zicht op de N-graat met in de verte de top. Rechts van de top gaat de W-graat omlaag.

Het zwaarste deel moest nu nog komen; de afdaling van de W-graat. Maar in vergelijking met mijn eerste poging in 1999 was deze nu volledig sneeuwvrij; waardoor ik sneller vooruit ging als ik dacht.
(In het afdalen vermijd men grote delen van de graat door ze te omgaan in de flank welke naar het zuiden gericht is).
 

Onderaan kwam ik weer op het grote sneeuwveld. Het was reeds middag en door de hevige zon was de sneeuw reeds week geworden.
Over de sneeuw begaf ik mij terug naar het Bietschjoch.
Net ervoor stap ik tot tweemaal toe in dezelfde gletscherspleet. Eenmaal zat mijn linkerbeen er volledig in. Met mijn piolet kapte ik al de sneeuw, die over de spleet lag, weg om te kijken naar zijn afmetingen. Het bleek maar een kleine kloof te zijn.
Later heb ik vernomen dat er op dit plateau inderdaad maar weinig kloven zijn en diegene die er zijn, stellen niet veel voor. Interessant om weten.

Ik daalde daarna verder af naar de hut alwaar ik genoot van een welverdiende rust.
 
 

Foto : Op de top van de Bietschhorn.

Informatief :

Moeilijkheid : AD(+). De beklimming van deze berg kan een beetje vergeleken worden met de Matterhorn. Vooral in de flanken naast de W-graat is het enorm uitkijken.

Duur : Ongeveer 6 uur voor de N-graat. 4 - 5 uur voor de afdaling.
 
 
 
 
 
 
 
 

Foto : De beklommen route. Links gaat de N-graat omhoog. In het midden loopt de W-graat.