Het was hartje zomer en ik had 2 dagen verlof genomen, zodanig dat ik een verlengd week-end in de bergen kon zijn.
Rond de middag kwam ik op zaterdag 18 juli in Kandersteg aan. Het was stralend weer.
Na in het hotel Post iets gegeten te hebben vulde ik mijn rugzak en stapte ik iets later de zetellift in. Daarna had ik nog een 4 uur durende wandeltocht voor de boeg eer ik aan de Blüemlisalphut aankwam.
De huttenwaard bleek mij nog te kennen van mijn avontuur in de herfst van 1996.

Op de gletscher waren niet overdreven veel sporen aanwezig. Maar het was beter als niets.
De volgende nacht vetrok ik nog in het donker over deze Blüemlisalpgletscher.
Iets later moest ik van het spoor afwijken om mij naar de voet van de N-wand te begeven. Hier waren geen sporen meer te zien en ik moest nog een deel gletscher oversteken. Vol angst begaf ik mij stap per stap verder. En na een tijd stootte ik op lawineresten waar ik mij gerust op kon begeven.

Ik stond aan de voet van de 600m hoge ijswand. Na de N-wand van de Lenzspite was dit mijn tweede ijswand welke ik zou beklimmen.
Ik was de enigste alpinist en was volledig op mezelf aangewezen.
Het eerste deel van de wand ging bijzonder goed, alhoewel dat ik het stukken steiler vond dan beschreven stond. Veel hoger in de wand nam de steilheid nog toe en kwam ik terecht in bijzonder hard en brokkelig ijs.

Ik moet toegeven dat ik bijna niet getraind was en al snel begonnen mijn kuiten behoorlijk vermoeid te worden.
Daar het ijs steeds slecht bleef kon ik mijn stijgijzers amper 3cm erin stoten. Het was behoorlijk afzien.

Tijdens mijn klim in de wand was de lucht volledig dichtgetrokken.
Op een bepaald moment kon ik nog geen 5 meter voor mij uitzien.
Na nog ettelijke doodsangsten kwam ik uiteindelijk terecht op de sneeuwgraat welke van de Wysse Frau komt.

    Foto : De N-wand van de Blüemlisalp en de route welke ik beklommen heb.

Deze volgde ik dan naar de top. Wat was ik blij. Hier kwam ik ook een paar andere alpinisten tegen.
Over de NW-graat ging het weer omlaag en vervolgens ging het weer over de Blüemlisalpgletscher naar de hut.

Achteraf gezien, bleek dat ik niet helemaal de correcte route heb gevolgd. De eigenlijk route verliep veel meer naar rechts en komt vlakbij de top uit.

Informatief :
Moeilijkheid : D (hoogte 600m, stukken tot 55°)
Duur : Ongeveer 3 uur voor de wand.

Blüemlisalp overschrijding, juli 2001 :
Hiervoor verwijs ik naar  Morgenhorn.