Al jaren trek ik het liefst alleen de bergen in en vermijd ik zoveel mogelijk contact met andere klimmers. Waarom? Om vooral elke beklimming intensief te kunnen beleven en om volledig in harmonie te kunnen zijn met de bergen. Om de enorme kracht en grootsheid van de natuur te voelen en om oog in oog te staan met mijn angsten.
Ik weet ook dat, als je veel gokt, er een kans is om te verliezen, maar ik kan er niets aan doen. Ik heb het nodig. Ik ben bereid de prijs ervoor te betalen, al weet ik goed genoeg dat die prijs de dood kan zijn.

Het leven is een spel en op een dag word je uit dat spel weggenomen. Dat kan bijvoorbeeld door een ongeval in de bergen zijn, door een auto-ongeval, of door duizenden andere oorzaken. Het heeft geen zin om daarover na te denken. Soms denk ik dat eenieder zijn toekomst vooraf bepaald is. Je moet gewoon de dingen doen die je wilt doen zonder erbij stil te staan.

Bergen beklimmen is een obsessieve drug waar ik geen genoeg van kan krijgen. En het liefst zonder interactie van anderen. Het is meer een aangeboren iets. Een soort van antisociaal syndroom; de behoefte om zich steeds uit alle drukte weg te trekken.
Ik heb ook nooit klimpartners gehad. En het één is voortgevloeid uit het ander...
Ik ben als het ware opgegroeid in de bergen. Ik heb er alles zelf aangeleerd. Ik heb eigenhandig die wondere en magische wereld leren ontdekken en heb zelfstandig de gevaren leren kennen. Ik heb geleerd hoe ik mij moet voortbewegen in het bergterrein (sneeuw, ijs, rots, puin, ....). Door jaren solo beklimmingen te doen, ben ik daarin ontzettend sterk geworden. Ik voel hierdoor een enorme vrijheid. Ik kan steeds naar mezelf luisteren en mijn eigen ritme bepalen. Heel mijn ziel komt als het ware tot leven.
Mentaal ben ik ook enorm sterk geworden in de bergen en heb er leren afzien en overleven.

Sindsdien is het solo klimmen voor mij de meest pure en zuivere vorm van alpinisme. Eén mens, eigenhandig tegen de berg. Eén mens die totaal op zichzelf aangewezen is, die zelf de gevaren en obstakels moet overwinnen. De gevoelens die ik ervaar tijdens een solo klim zijn onbeschrijfelijk. Ik heb dan een zeer nauwe verbondenheid met de bergen.

Tientallen keren heb ik de dood in de ogen gekeken. Bij bijna elke beklimming trilt heel mijn lichaam van de angst, maar het is juist die angst die me enorm attent houdt. Door die steeds aanwezige angst blijf ik geconcentreerd.
Ik besef maar al te goed waar ik mee bezig ben. Als ik een fout maak, ligt de schuld bij mezelf.

Ik ben blij dat ik mijn dromen achterna kan lopen en wat anderen daar van vinden trek ik mij niet aan. Het is immers mijn droom. Mijn droom om zoveel mogelijk bergen of routes te beklimmen en deze te overwinnen. En achteraf genieten van de triomf en de realisatie.