Zondag 18 mei 1997 was het bewolkt weer. Ik was reeds 2 dagen in het dorp Saas Grund. Mijn plan was eigenlijk om zeer vroeg die dag naar Zermatt te vertrekken en dan zo in één dag de Breithorn te beklimmen, om mij te acclimatiseren. Maar door het bewolkte weer begon ik te twijfelen en ik kon maar geen besluit nemen.

Uiteindelijk ben ik pas in de namiddag naar Zermatt gegaan, waar ik één van de laatste cabines naar de Kleine Matterhorn nam. In zeer slecht weer kwam ik bij deze laatste aan. Het eindstation van deze kabelbaan ligt op ongeveer 3800m. Het complex was volledig leeg en verlaten.

Ik had besloten om daar te overnachten. Het was daar lekker warm en er bevond zich een drank –en eetautomaat.
Twee Italianen die door de storm terugkwamen van een mislukte Breithorn beklimming, kwamen mij gezelschap houden.
Ik was hier naar boven gegaan omdat ze voor de komende dag super goed weer voorspelden, en ik uiteindelijk niet alleen de Breithorn, maar ook de Pollux wou beklimmen. Buiten was het zicht beperkt tot enkele meters en was het ijskoud.

Uiteindelijk, later op de avond, begon het stilaan meer en meer uit te klaren. Af en toe kregen we in de verte spectaculaire beelden van o.a. de Matterhorn en de Dent Blanche te zien.
Nog een tijdje later was het bijna geheel uitgeklaard en konden we uiteindelijk naar buiten. Hiervoor moesten we door een 180 meter lange tunnel.
Buiten was alles totaal wit en bevroren. Voor het eerst zag ik nu de Breithorn. Het zag er zeer eenvoudig uit.
Na een paar foto’s genomen te hebben en na een snelle beklimming van de Kleine Matterhorn, was het tijd om te gaan slapen. Alhoewel. Ik lag op een harde bank zonder kussen of slaapzak. Gans de nacht geen oog dichtgedaan.
 
 

Foto : Aan de kabelbaan, de eerste opklaring na de sneeuwstorm.

De volgende morgen was het dus prachtig weer. Als ze in Zwitserland goed weer voorspellen, dan is het ook goed weer.
Als eerste ging ik op weg. Het was nog lichtjes donker. Ik was voor het moment alleen op de berg. Iets later volgden ook de 2 Italianen. Daar er nog geen spoor was, heb ik er zelf één getrokken, welke uiteindelijk later op de dag door tientallen andere toerskiërs zou gevolgd worden.
Mijn skidepot heb ik gemaakt in het zadel tussen de west en de centrale top van de Breithorn. Van hieruit over een geëxponeerde graat naar de top van deze laatste. Er was veel wind en het was redelijk koud.
Bij de afdaling van de graat kruiste ik de 2 Italianen die op hun beurt op weg waren naar de top.
 
 

Foto : Zicht op de Breithorn.

Iets lager op de flank bleef ik op hun wachten, omdat de verdere afdaling gebeurde over gletscher, waar ik niet erg gerust in was.
Uiteindelijk maakte ik weer het spoor in de prachtige, onaangeroerde poedersneeuw, en zo gingen wij samen verder.
Een half uur later gingen we uiteen. Zij wilden de Castor beklimmen en ik de Pollux. Deze laatste zagen zij niet zitten, omdat de W-flank hun te steil leek. (Een 45° wand).

Eén uur later stond ik dan totaal alleen op de top van de Pollux. Wederom was er nergens een spoor te bespeuren.

Na een korte rustpauze daalde ik weer af.
Deze afdaling in de 250 meter hoge sneeuwwand gebeurde in minder dan tien minuten!
Beneden aan de wand was ik zo voorzichtig mogelijk om de dichtgesneeuwde rimaye (randkloof) over te steken. Maar ineens zakte ik er met mijn twee benen door. Ik heb nog net op tijd mijn armen kunnen spreiden, zodat ik er niet helemaal in verdween. Oef...
Op mijn terugweg was er ondertussen veel volk op de omringende bergen te bespeuren. Vanwaar kwamen die ineens?
Breithorn en Castor werden heftig beklommen.

Het zwaarste stuk van mijn 2 beklimmingen was de terugweg. Voor deze laatste moest ik terug stijgen naar de Breithornpas in een bakkende zon.

Na de Breithornpas, restte er mij nog alleen een lange afdaling over de skipistes. Ik was zeer blij. Twee vierduizenders in één dag. Prachtig.
 
 
 
 

Foto : Terugblik op de Pollux en zijn W-flank.