Dit verslag is het vervolg op het verslag van de Fründenhorn.
Ik was voor een verlengd weekend naar de bergen getrokken (4 dagen). Zaterdag 6 en zondag 7 juli had ik de Fründenhorn beklommen in het Zwitserse Berner Oberland. Na die beklimming ben ik dezelfde dag nog naar het Italiaanse Courmayeur gereden.

Alwaar deze volgende beklimming start...

Op maandag 8 juli nam ik één van de eerste cabines van de kabelbaan ‘Monte Bianco’. Deze kabelbaan is in twee delen en brengt je direct naar een hoogte van 3300m! Er waren nog een heel pak andere klimmers die ook al naar boven gingen. De beklimming van de Dent Du Géant zou een dagtocht worden.

Het was tevens mijn derde poging om de berg te beklimmen. De eerste keer was in oktober 1998. Toen was er teveel verse sneeuw.
De tweede keer in september 2000. Toen had ik de overschrijding van de Rochefortgraat gepland, welke er vlak naast ligt. Voor ik daaraan begon had ik eerst een poging gedaan op de Dent Du Géant. Het was toen 5 uur in de ochtend en nog donker. Na 30m geklommen te hebben zat ik volledig vast en vond ik de juiste route niet.

Dus derde keer, goede keer hopelijk!

Ik bevond mij aan de Torino hut. Van daaruit kan men goed de te volgen route zien naar de Dent Du Géant. Ik was hier al dus twee maal eerder geweest, zodanig dat ik het gebied goed kende. De Dent Du Géant is in feite een scherpe rotspiek met een heel specifieke vorm.

Ik was helemaal niet gehaast, daar de te beklimmen zijde pas tegen de middag door de zon zou opgewarmd worden. Dat is aan te raden omdat de klim dan aangenamer wordt en dan is ook de rots niet meer zo koud.
 
 
 
 

Foto : De Torino hut

Het gedeelte tot aan de voet van de rotspiek had ik al tweemaal eerder gedaan.
Tot daar dus geen probleem. Nu begon het gedeelte waar ik vroegere jaren zo heb zitten knoeien.
Het was nu bijna middag maar de zon kwam nog steeds niet aan de te beklimmen zijde...

                                                                                      Foto's : Aangeduid met stippellijn de beklommen route.

De eerste meters van de klim zijn best wel delicaat en heel uitgezet. Je beklimt een scherpe rotsplaat met eronder een diepte van vele honderden meters. Ik had geen partner die me kon verzekeren met een touw.
Hier en daar waren er wel goede rotshaken voorhanden, zodanig dat ik af en toe er een touwlus kon in klippen en me een meter of twee zekeren. Op de moeilijkste stukken.
Nog geen tien meter hoger moet je volledig horizontaal naar links traverseren. Eigenlijk is dat allemaal heel duidelijk en begrijp ik niet dat ik dat vroeger niet gezien heb. Maar ja, toen was het ook nog donker geweest.

Na de horizontale traversé (ongeveer 15m) kom je aan de voet van een brede schouw te staan. De klim daarin viel goed mee (II, III), ongeveer 45m naar boven tot je op een klein terrasje komt. Hier beginnen de befaamde ‘Burgener Platten’.
Het werd duidelijk steiler. Hier zijn dikke vaste touwen aan de rots bevestigd om de klim voor de gemiddelde alpinist mogelijk te maken. Zonder deze touwen zou de moeilijkheidsgraad in de rots rond de  IV – V variëren.
Ik probeerde eerst geen gebruik te maken van de touwen maar het werd me al vrij snel te moeilijk zodanig dat ik me toch liet verleiden om gebruik te maken van de touwen. Dat was ook niet altijd eenvoudig trouwens.

Op een bepaald moment kwam ik aan op de voortop. Hier waren geen vaste touwen meer. Ik moest een scherpe graat oversteken, welke de verbinding maakt met de hoofdtop. Dat was een redelijk zwaar stuk. Ik heb daar ook voor het eerst mijn eigen touw bovengehaald om een kleine ‘rappel’ te doen. Het laatste stuk naar de top is eenvoudig en ik begrijp niet waarom ze daar nog een vast touw gehangen hebben.
Ik ben langer dan een uur op de top gebleven. Ik had daar een mooi uitzicht over het Mont Blanc massief.

Op de top had ik kennis gemaakt met een Italiaans klimpaar en we besloten samen af te dalen. Dat gebeurde langs dezelfde weg, voornamelijk met lange rappels. We bonden hiervoor onze beide touwen aan elkaar zodanig dat we veel langere rappels konden doen.
Tegen het begin van de namiddag stond ik weer veilig aan de voet van de rots. Blij dat ik er deze keer in geslaagd was.

Op mijn doodse gemak en met veel rustpauzes daalde ik later verder af naar de Torino-hut.
Ik zou nog diezelfde dag de kabelbaan omlaag kunnen nemen hebben. Maar daar ik nog een vrije dag had besloot ik te overnachten in de hut en de volgende dag ‘La Tour Ronde’ te beklimmen.

La Tour Ronde 3792m

Op dinsdag 9 juli werd ik wakker in de Torino hut. Ik keek buiten en het zag er niet goed uit. Het weer was slecht en je zag nog geen 20 meter ver. Ik besloot het toch te wagen. Ik kon me in de dichte mist redelijk goed oriënteren daar ik het gebied al wat kende.
Het was ook aan het sneeuwen. Op bepaalde momenten zag ik geen steek meer voor ogen en op de gletscher was dat niet zo evident. Er waren wel redelijk wat sporen aanwezig die ik kon volgen.

Over de Géant-gletscher ging het tot aan de Col des Flambeaux. Eerst ben verder in westelijke richting gegaan en daarna in zuidelijke richting tot aan de voet van de Tour Ronde. Door een steil sneeuwcouloir (40°) ben ik dan omhoog gegaan en verder over de ZO-graat tot op de top. Ik heb in feite de normaalweg van de berg beklommen.

        Foto : Zicht op het 40° steile couloir en een deel van de Z0-graat      Foto : Het Madonna beeld op de top van La Tour Ronde

Op de top was het direct omkeren en weer omlaag. Tijdens die afdaling trok het weer een beetje meer open en zag ik beter de omgeving.
Nog vroeg in de ochtend stond ik weer aan de hut. Ik pikte daar al mijn materiaal op en ging weer naar de kabelbaan.

Er restte mij nog een zeer lange weg weer naar België, alwaar ik de volgende dag weer moest gaan werken.
Tot zover dit 4-daagse avontuur, welk begon op de Fründenhorn in Zwitserland en eindige op de Tour Ronde in het Mont Blanc massief. Het was alleszins zeer intensief geweest.