Het Monte Rosa massief is een gigantisch ijsmassief in het hart van Wallis. In dit massief zijn meer als 10 vierduizenders te vinden. De meeste van die vierduizenders had ik al beklommen, en sommige zelfs al meerdere keren.
(Klik hier om de verslagen te lezen : Monterosa)

Er waren echter nog 2 toppen die ik niet had beklommen, nl. de Dufourspitze (4634m) en de Nordend (4609m). Twee bergen welke meer als 4600m meten en daardoor tot de hoogste van de Alpen behoren.
De Dufourspitze is na de Mont Blanc de tweede hoogste top van de Alpen. De Nordend de derde hoogste.
Beide toppen liggen vlak naast elkaar zodanig dat het mogelijk is ze allebei op 1 dag te beklimmen. En dat was dus ook mijn plan.

In de mei maand van 2001 had ik 5 dagen vrij. Tijdens de eerste 2 dagen had ik de Aiguille Verte beklommen in het Mont Blanc massief.
(zie verslag Verte.html). De derde dag had ik besteed aan een rustdag.

De vierde dag ging ik goed uitgerust en in prima conditie naar Zermatt. Ik nam de tandradbaan richting Gornergrat tot het station Rodenboden. Ik had uiteraard mijn toerski’s bij mij; daar een dergelijke beklimming in die tijd van het jaar anders niet zou lukken.

Het pad voer mij tot aan de voet van de Gornergletscher. Pas daar kon ik mijn ski’s aanklikken omdat er voordien nog geen sneeuw lag.
Al stijgend ging ik verder over de gletscher tot aan de Monte Rosa hut. Ik was daar niet alleen. Talrijke groepen toerskiërs gingen ook op hun beurt naar de hut. Naar zowat alle bergen in de buurt liep een spoor. Het was de ideale tijd van het jaar om mooie skitochten te maken. De hut was dus behoorlijk gevuld.

Het was nog een prachtige en rustige avond geweest temidden van een gigantische gletscherwereld. Stilletjes viel de nacht in.
Ik keek vol spanning uit naar de klim. Al heel lang verlangde ik ernaar om deze bergen te beklimmen.
 
 

Foto : De Monte Rosa hut

Heel vroeg in de nacht stond ik op. Dat was wel nodig als er een klim van bijna 2000m stond te wachten! En ik had dan ook nog het plan om 2 toppen te beklimmen.
Een heel stuk vroeger dan al de andere alpinisten vertrok ik dus. Er waren voldoende skisporen van de voorgaande die ik maar te volgen had.
De maan verlichtte een groot deel van de gletscher waarover ik naar boven moest stijgen. Ik zag daardoor heel duidelijk waar ik naartoe moest.

Het was een buitengewoon gevoel temidden te zijn van een immense gletscherwereld.
Ik steeg steeds hoger aan een regelmatig ritme. Volledig in harmonie met de bergwereld. Ik voelde mij één met de maan en de glinsterende sneeuw. Aan klimpartners of dergelijke had ik helemaal geen behoefte. Ik alleen in de heldere nacht in volle rust, ver weg van de wereld.

Ik was reeds behoorlijk hoog toen de zon pas opkwam. Mijn eerste doel was de top van de Dufourspitze te bereiken. Met de ski’s kon ik tot op een hoogte van ongeveer 4500m stijgen, tot aan een plaats genaamd ‘Sattel’. Hier moet men noodgedwongen te voet verder. Ik trok al mijn kledij aan welke ik bij me had want het was zeer koud. Mijn gezicht was ook compleet bedekt met een bivakmuts.

     Foto : Aan het Sattel. Zicht op de Dufourspitze uiterst rechts.        Foto : Op de top van de Dufourspitze. Dieptezicht op de graat.

Ik liet dus mijn ski’s achter aan het ‘Sattel’ en ging verder op stijgijzers. Via een steile sneeuwflank en sneeuwgraat kwam ik aan het rotsgedeelte onder de top. De rotsgraat was nog grotendeels bedekt met sneeuw.
Via deze rotsen bereikte ik iets later de top van de Dufourspitze. Ik had het in iets minder dan 6u geklaard. Het uitzicht was grandioos. Ik zag over alle bergen heen, misschien wel meer als 100km ver langs alle zijden.

Met mijn videocamera maakte ik de nodige opnamen. Door de koude en het feit dat ik nog de Nordend moest beklimmen, begon ik al snel terug af te dalen tot aan mijn ski’s. Hier waren nu ook reeds verscheidene andere klimmers toegekomen. Ik daalde verder op ski’s een klein stukje af, over de gletscher richting de Nordend.

Zonder mij echt te haasten begon ik daarna weer te klimmen. Nog een 200 à 300 hoogtemeters moest ik weer stijgen om op de top van die Nordend te geraken. Deze top ligt vlak naast de Dufourspitze. Ik bevond mij nu tussen een paar andere klimmers welke op hun beurt ook naar de Nordend stegen.

Op 4500m (Silbersattel) volgde er opnieuw een skidepot. Te voet ging het weer verder over een scherpe sneeuwgraat. Zonder moeilijkheden bereikte ik later de top van de Nordend. Ik was echt heel blij dat ik de 2 toppen op 1 dag heb kunnen doen. En volgens de formule die ik had toegepast was dat eigenlijk perfect mogelijk, mits in een goede conditie te zijn.
Op de top van de Nordend nam ik wel de tijd om even te pauzeren. De temperatuur was ook flink gestegen waardoor het zonnetje deugd deed.
 

Foto : Zicht op de Nordend en het Silbersattel, vanop de Dufourspitze.

     Foto : Klimmers naderen de top van de Nordend.                                  Foto : Op de Nordend. Zicht op de Dufourspitze en de Signalkuppe.

Rond de middag begon ik weer aan de afdaling. De sneeuw lag er overal perfect bij. Bijna 2000m kon ik naar beneden skiën. Het was puur genieten. Ik slalomde tussen gigantische gletscherkloven en hoge ijsmuren/ijsblokken. Rond mij overal bergen van boven de 4000m waartussen lange gletschers omlaag stroomden.

Tot aan de hut was de sneeuw lekker zacht geweest. Ik wou dat het nooit eindigde. Het was één van mijn mooiste skiafdalingen ooit geweest.

Met een euforistisch gevoel wandelde ik een paar uur later door de decadente straten van Zermatt. Het avontuur was weer voorbij…snif…

Een dag later reisde ik weer af naar België. Maar niet voor lang! Want het weekend erop beleefde ik alweer een nieuw avontuur op de Doldenhorn. En het weekend daarna nog een ander, op andere bergen.
 
 
 

Foto : Skiën onder torenhoge ijsmuren.