Nog geen week na mijn trilogie-beklimming Nadelhorn - Stecknadelhorn – Ulrichshorn, was ik er weer helemaal klaar voor. Super gemotiveerd en goed doordacht. Laat in de namiddag ging ik met de gondelbaan naar Kreuzboden, van waaruit ik in een klein uurtje de Weissmieshut bereikte. Deze bleek overvol te zijn. Niettegenstaande mijn reservatie, hebben ze mij in de noodslaapplaatsen moeten stoppen.
Zoals gewoonlijk ging ik op verkenning. De volgende morgen zou ik immers om 4 uur moeten vertrekken in het pikdonker. Als je dan niet goed de weg kent, zit je in de problemen. Ik ben dus over de morenen tot aan de voet van de Talligletscher gegaan. Van hieruit kon ik het verdere verloop van de route bestuderen tot aan de zgn. "Frühstuckplatz" van de Fletshhorn.

' s Nachts geen oog dichtgedaan, zoals gewoonlijk. In een berghut slaapt men niet, men overnacht er alleen maar!
Zoals gezegd stond ik om 4 uur op. Ik keek door het kleine dakvenstertje en ik zag in de gitzwarte nacht. Maar ik zag niets. Het was net of precies alles onder de wolken zat. O neen. Zo rap mogelijk naar buiten en gelukkig zag ik daar wel een stralende sterrenhemel. Ik zal waarschijnlijk nog niet goed wakker geweest zijn. Toen ik mijn schoenen aantrok, vroeg er plots een Duitser aan mij waar ik zo in mijn eentje naar toe ging. Ik antwoorde hem : "Überschreitung Fletschhorn - Lagginhorn". Hij bleek juist hetzelfde te willen doen. Daar hij ook van plan was in solo te klimmen, had geen van ons beiden natuurlijk een touw bij. Des te beter.

Als eersten vertrokken we in de nacht, zonder ontbijt. De weg die ik de vorige dag verkend had, zat nog goed in mijn hoofd, zodat we niet verdwaalden. Tot aan de Talligletscher tenminste. Daar zijn we naar zijn rechteroever gegaan en zo richting Fletschhorn. Maar onze weg werd constant onderbroken door zeer brede spleten, zodat we iedere keer genoodzaakt waren een grote omweg te maken.
Hierna bereikten we de steile firnflank die ons leidde naar de Frühstuckplatz. Vanaf hier was het reeds redelijk klaar zodat we onze ‘frontale’ niet meer nodig hadden. We bevonden ons boven de wolken. Te mooi om waar te zijn. Nu over de gletscher naar de graat die in verbinding staat met de top. Een zeer spectaculaire gletscher trouwens en een zeer gevaarlijke (zo hadden ze mij wijsgemaakt).

Om 7u10 stonden we op de top. Welgeteld drie uur na onze start. Een recordtijd! Het was hier te koud om te pauzeren, dus waren wij een beetje afgezakt richting Fletschjoch waar er minder wind was.

Nu stond ons nog het moeilijkste deel van de koers te wachten, de N-graat naar de Laggin. Een mixte graat met hier en daar verijsde passages.
Eerst moet men door een klein, steil flankje (45°) om op de eigenlijke graat te komen. Deze flank bleek totaal uit blank ijs te zijn. Met mijn piolet probeerde ik hard in het ijs te kappen, maar tevergeefs. Bij elke kap braken er stukken ijs af. Ik zat nu zo'n 10 meter in de flank en geraakte niet meer verder. (Nog slechts 5 meter).
Gelukkig nam mijn Duitse compagnon het over en deze was op een paar seconden gans de flank uitgeklommen.  Met de grootste voorzichtigheid probeerde ik het nu ook. Dit was mijn eerste kennismaking met een ijsflankje.

Eindelijk zaten we dan op de graat. Lichte rotspassages wisselden af met kleine sneeuwveldjes. Altijd zeer uitgezet, met aan de twee kanten steile afgronden. Was dit zojuist geen IIIe-graad? Hoger op de graat kwamen de moeilijkheden : ijs op de rotsen. Nog hoger moesten we naar rechts traverseren in een steil couloirtje (goulotte) vol ijs met hier en daar rotsen. Dit was niet het moment om foutjes te maken. Een goede portie doorzettingsvermogen bracht mij hierdoor.

Van hier af aan is de graat licht tot aan de top. PD+ was de moeilijkheidsgraad. Voor mij was deze toch een AD waard.
 
 
 
 
 

        Foto : De N-graat van de Laggin welke beklommen moest worden.

Hierna kwamen we dus op de overbevolkte top aan. Hier verliet mijn collega mij, die zo rap mogelijk wou afdalen om zijn auto in  reparatie te brengen. Ik ben nog een tijdje op de top gebleven om van het uitzicht te genieten; vooral het uitzicht op de nabijgelegen Weissmies. Hierna was het over de zeer brede en gemakkelijke graat van de normaalroute, nog maar kinderspel om af te dalen. Er kwamen nog altijd mensen naar boven die vertrokken waren aan Hohsaas en zo de Laggin in één dag bestegen. Ook verscheidene mensen alleen.
Om 12u30 stond ik terug aan de Weissmieshut. Zeer uitgeput. Het was mijn laatste dag van de vakantie.
Hierna heb ik nog heerlijk gezond aan Kreuzboden en dan op het gemak met de gondel terug omlaag.

Heerlijk zo'n gevoel van voldoening na een bergtocht. Alhoewel dat gevoel de volgende dag al weg was en plaats moest maken voor heimwee. Ik heb nu reeds een agenda vol plannen voor mijn volgende reizen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

        Foto : Over de normaalroute van de Laggin terug omlaag.

Informatie :

Overschrijding Fletschhorn - Laggin : Moeilijkheid AD-
Tijdsduur : Ongeveer 9 uur