De Gspaltenhorn ligt in het hart van het Berner Oberland, aan het einde van het mooie en rustige Kiental. Alle routes naar de top zijn extreem zwaar, behalve dan de route over de NW-graat (Leiterngraat) die vertrekt vanuit de Gspaltenhornhut. 
In de oktobermaand van 2000 was ik er voor een eerste poging. Ik vergeet nooit meer de pracht en de rust die in het Kiental heerste. De herfstkleuren hadden de bovenhand en de bergen lagen al wat bedekt onder de eerste verse sneeuw. Op mijn weg naar de Gspaltenhornhut ben ik amper iemand tegengekomen. 
De hut, helemaal op het einde van de vallei, was verlaten.  Dat vind ik telkens zo’n heerlijk gevoel, helemaal alleen omsloten te zijn door bergen, valleien en gletsjers. Een deel van de hut was open, waar men in de winter kan overnachten. Het was een beklemmend gevoel, de nacht door te brengen in de donkere en stoffige slaapruimte. 

De volgende morgen vertrok ik onder een klare sterrenhemel.  Via stukjes pad steeg ik richting het Buttlasesattel. 
Na een klein uur ging het pad verloren onder de sneeuw, die op dat moment al vrij laag had. Zonder zorgen steeg ik hoger, op stijgijzers tot aan het Sattel. Daar begint de Leiterngraat, eerst licht en breed, daarna steil en smal. 
Hoger dan 3200 m ben ik die dag niet geraakt. De berg lag bedolven onder pakken verse sneeuw, (tot meer dan een halve meter) waardoor ik niet meer verder kon gaan. 
Na een aantal vergeefse pogingen heb ik de klim opgegeven. Wel heb ik die dag nog de naburige en eenvoudigere Buttlase beklommen.  Het was een onvergetelijke gebeurtenis. Ik liet mijn sporen na in de maagdelijk witte sneeuw en had het gevoel alleen op de wereld te zijn. 

In de late namiddag was ik weer beneden in het Kiental en vertrok met pijn in mijn hart weer huiswaarts. 

Ik wou in oktober 2001 weer teruggaan om een nieuwe poging op de Gspaltenhorn te wagen, maar toen ik in het begin van die maand oktober een zwaar ongeval kreeg tijdens een vrije val sprong, was het gedaan met klimmen voor een paar maanden. In 2002 en 2003 wou ik dan nieuwe pogingen doen in de late herfst. Toen bleek er begin oktober telkens al veel verse sneeuw te liggen, waardoor het geen zin had om maar enigszins te proberen, gezien mijn ervaring in 2000. 

---

2004, ik was vastbesloten om eindelijk de Gspaltenhorn te beklimmen op een weekend. Daarom wachtte ik niet te lang, en zo was ik in het weekend van 4 en 5 september terug in het Kiental te vinden. De hut was nog bewaakt (zelfs overvol) en verse sneeuw was er nog niet gevallen. De berg lag bijna gans sneeuwvrij. Deze keer kon de top mij niet meer ontsnappen. 

Iets voor 5 uur was ik de zondag 5 september als eerste op weg. Veel later zouden er nog zo’n kleine 20 man volgen. Het paadje naar het Buttlasesattel was volledig sneeuwvrij (zie eerste foto) en de rest ook grotendeels. 
Iets na het Sattel kwam ik al snel op de plaats waar ik 4 jaar eerder had moeten opgeven (ongeveer 3200m). 

   Foto : Oktober 2000. Pakken sneeuw op 3200m.                                   Foto : September 2004 op dezelfde plaats.

Op ongeveer 3200 m beginnen dan de moeilijkheden en wordt de graat over een stuk zeer scherp. 
Een paar kleine rotstorens worden overklommen (II, III-, zeer tricky) waarna door een schouw (III) een tiental meter wordt afgedaald. Iets later komt men vaste touwen tegen (zoals op de Matterhorn) waaraan men zich naar boven hijst (zonder touwen IV, IV+). 
Na het gedeelte met de vaste touwen is men nog een heel eind verwijderd van de top. 

Op stijgijzers ging ik verder over de mixte graat (II, delicaat bij momenten) tot ik op het hoogste punt stond. Een paar minuten na mij kwam er een andere solo klimmer ook boven. 

   Foto : Het laatste stuk graat die naar de top voert.                                  Foto : Solo klimmer op de Leiterngraat, niet zover van de top.

Ik was dolblij dat ik eindelijk de berg had beklommen, na al die jaren. Het was een zalige hete zomerdag geworden. 
Na een paar foto-opnames kwamen er nog meer mensen op de top toe. Wel meer dan een uur heb ik van het grandioze uitzicht genoten alvorens weer af te dalen. 

Als eerste daalde ik weer af met in mijn voetsporen een aantal touwgroepen. De afdaling verliep spoedig, maar ik moest wel heel voorzichtig zijn om geen misstap te doen. Aan het deel met de vaste touwen kruiste ik nog een paar klimmers die nog naar boven aan het gaan waren. Het was vooral uitkijken voor vallende stenen, voornamelijk veroorzaakt door de afdalende touwgroepen achter mij.

Aan het Buttlasesattel was het weer tijd voor een pauze in de warme zon. De andere dalende touwgroepen dachten er net zo over. 
Men heeft hier twee mogelijke scenerio’s om af te dalen. Ofwel volgt men het padje tot beneden, ofwel loopt men recht de steile puinflank af, wat beduidend sneller is. De flank is heel lang en behoorlijk steil en ligt vol met losliggende stenen. 

Na de pauze begonnen een paar klimmers in de steile flank naar beneden te lopen. Zo’n flank is daar ideaal voor en vanwege de losliggende ondergrond niet te vermoeiend. Op een paar minuten waren die klimmers al een paar honderd meter lager. Het enige nadeel is dat afdalen in zo’n flank de nodige steenslag met zich teweeg brengt. De stenen vlogen dan ook langs alle kanten in de diepte.

Toen de klimmers onder mij bijna verdwenen waren, besloot ook ik maar in de puinhelling af te dalen en al lopend in het puin vlotte dat behoorlijk snel. Ik was nog maar even weg of 3 andere klimmers besloten hetzelfde te doen, zonder al te veel na te denken. Van alle kanten kwamen er stenen in volle snelheid de helling afgerold en gesprongen; deze zoefden pijlsnel langs me heen. Die klimmers waren gestoord en ik moest zo snel mogelijk van onder hun uit zien te geraken. Eén steen echter raakte mijn elleboog in volle snelheid. Weg weg weg. 
Twee andere touwgroepen die ook eerst begonnen waren aan die afdaling besloten om uiteindelijk terug te keren langs het padje, nadat één van hun leden ook een steen tegen hoofd en arm had gekregen.

De afdaling verliep uiteraard vrij snel voor mij, maar het was zeer risicovol geweest vanwege de enorme kans op steenslag. 
Ik ging daarna nog naar de hut om wat te verpozen om dan tegen de middag weer naar de vallei te gaan en spijtig genoeg weer naar België.
     Foto : De Gspaltenhornhut, september 2004.

Moeilijkheid : AD-
Tijd : 4u
Beste periode : Juni - September