Na twee weken in Zinal te hebben verbleven en daar intensief geklommen en gewandeld te hebben, was mijn honger naar de bergen nog steeds niet gestild. Daarom was ik van plan om twee weken later, op een week-end, nog gauw een 4000-er te beklimmen. Dit was trouwens de eerste maal dat ik in het week-end de bergen introk om een berg te beklimmen. Vanaf dat moment zou het een formule zijn die ik regelmatig ging toepassen.

Ik vertrok thuis, zaterdagmorgen om 4u, en kwam met mijn wagen in Grindelwald aan om 12u15. Onderweg heb ik zeer veel regen gehad. Ik begon al te vloeken. Nu ben ik speciaal voor een week-end naar Zwitserland gereden en ik zou van een kale reis terug moeten keren. De weersvooruitzichten voor zondag waren nochtans super. Ook in Grindelwald was het aan het regenen en de wolken waren zeer onheilspellend en hingen zeer laag. Twee dagen geleden had het ook tot 2000 meter hoogte gesneeuwd.

Niettegenstaande ben ik in de namiddag, in de gietende regen, toch vertrokken met de tandradbaan richting Jungfraujoch. In het treintje zaten nog andere alpinisten, waaronder een 5-tal gidsen. Als deze laatsten al met slecht weer naar boven gaan, dan moet het toch wel goed weer zijn morgen!

Boven aan het Jungfraujoch was de temperatuur net aan het vriespunt. Buiten was het zicht beperkt tot 50 meter en het was eveneens aan het regenen.
Tot mijn grote verbazing bleek de Mönschjochhut goed vol te zitten. Velen waren van plan de volgende dag de Jungfrau te beklimmen. Gelukkig. Want ik was toch niet gerust in het eerste deel van de beklimming. Als ik dan in solo over de gletscher moest! Er was ook geen spoor meer te bespeuren. De verse sneeuw en de wind hadden alles uitgewist.

De volgende morgen was ik om 5 uur als eerste op weg. Ik wou eigenlijk eerst een paar cordées voor mij laten gaan. Maar ik had weer geen controle over mijn lichaam en één of andere kracht voerde mij dan toch als eerste in de koude, bittere nacht. Een stralende sterrenhemel. Ik had helemaal geen ontbijt genomen. Zoals gewoonlijk dus. Ik wou zo graag de top halen.

Ik daalde zuidelijk af op de Jungfraufirn en kwam al snel een spoor tegen. Er was immers een spoor naar de Konkordiahut.
Na een tijdje dit spoor te hebben gevolgd, meende ik reeds te ver te zijn. Ik was steeds maar verder aan het afzakken, terwijl ik eigenlijk naar rechts moest. Dan maar terug omhoog. Ik begon al te panikeren omdat ik dacht dat ik volledig fout zat, en de weg naar de Jungfrau veel hoger over de gletscher liep.

Nu kwam er een cordée af. Een gids. Ik vroeg hem de weg naar de Jungfrau.
Ik kreeg eerst te horen van hem te horen dat ik niet alleen op een gletscher hoorde te zijn en dat ik fout zat om naar de Jungfrau te gaan.
Ik bleef een paar minuten wachten.
Nu kwamen er nog meer cordées af. Eerst nog een andere gids met een klant en dan nog een paar grotere touwgroepen.
Iets voor de plaats waar ik stond, sloegen ze allen naar rechts af. In de richting van de rotsen, die verbinding gaven met de sneeuwrug, die naar het Rottalsattel leidt. De eerste gids had gelogen, want ook hij was eveneens iets lager naar rechts afgeslagen.
 
 
 
 

       Foto : Het eerste deel over de gletscher, gezien vanop de eerste rotsen.

Ik zat dus toch juist! Dan heb ik maar de massa gevolgd tot waar men van de gletscher op het rotsgedeelte overgaat. Van hier af aan ben ik iedereen voorbij gestoken en ging dan toch als eerste op weg naar de top.

De laatste helling van de Rottalsattel naar de top van de Jungfrau was niet in goede conditie. De verse sneeuw was zeer hard bevroren en alles was verijsd. Ik klom met mijn twee kleine piolets. De rotsen van de graat waren ook gans verijsd. Zeker 5cm dikke vorst lag er op. Ook de stangen waar de touwgroepen zich aan zekerden waren gans bevroren. Ik werd haast continu door een regen van ijs bekogeld, welke van de top kwam. Als eerste kwam ik dus aan op de top.

In de afdaling kruisde ik dan de meeste cordées. De flank lag nu in zeer slechte conditie. Alles was ineens zeer week geworden. De afgrond in de diepte gaapte ongeduldig op een slachtoffer. Sommige klimmers zouden nog lang op de berg zijn. Dat was niet goed. Ik was reeds terug aan het Jungfraujoch, toen ik, boven aan het Rottalsattel zag, dat er nog veel volk aan het afdalen was. Zij zouden pas in de namiddag hier arriveren. Geen wonder dat er dan ongelukken gebeuren.

Om 15u25 vertrok ik weer met mijn auto richting België, alwaar ik arriveerde om 23u15. De volgende dag gaan werken.
 
 
 
 
 
 
 
 

       Foto : Dieptezicht vanop de top naar het Rottalsattel toe.