De beklimming van de Lauteraarhorn is niet zo eenvoudig. Dit komt vooral omdat de berg enorm afgelegen is. Vanuit welke kant je hem ook wilt beklimmen, het blijft steeds een vermoeiende onderneming.

Als uitvalbasis ben ik vertrokken aan het Grimsel Hospiz, net onder de Grimselpas, op een hoogte van 1900m. Ik wist dat het een lange tocht zou worden.
Eerst passeerde ik voorbij het Grimsel meer. Een zeer rijke bloemen –en plantenwereld kan hier waargenomen worden.
Na ongeveer 1u30 kwam ik aan het einde van het meer. Daarna kwam ik terecht in gletscherpuin.
Kilometers lang moest ik door dit puin stappen. Het was een grote chaos van losliggende stukken steen.

Na weer een paar uur zo over de Unteraargletscher te hebben gestapt, kwam ik aan een zeer groot gletscherkruispunt. Op deze plaats monden twee gletchers in elkaar. Het weer was zwaar betrokken en kil. Al verscheidene uren had ik geen enkel teken van leven gezien. Er heerste een doodse stilte. Het was zo dood dat mijn lichaam sidderde van de angst.

Op het kruispunt ging ik naar links, verder op een andere gletscher. Ik kon verder gaan op ijs in plaats van op puin. Het ijs was niet vlak, maar zat vol golven, waardoor het doorstappen belemmerd werd.

Uiteindelijk, na 6 uur stappen, kwam ik aan het verlaten Aarbivak. Nergens enig teken van leven te bespeuren. Ik was hier langs alle zijden volledig ingesloten door hoge bergtoppen en flanken. Stijl en gepantserd met hangende gletschers. De dichtsbijzijnde straat of dorp was op meer als 15km van hier verwijderd. En dit in alle windrichtingen.
 

De Lauteraarhorn zag ik in de verte liggen. Van hieruit leek het couloir dat ik zou moeten bestijgen behoorlijk steil. Ik begon zwaar te twijfelen of ik de volgende dag de top zou halen. Hoe ging ik de juiste plaats vinden om in het 900m hoge couloir te geraken? Vragen door mijn hoofd. Ik zou wel zien.
In de kleine hut was het al laat op de avond geworden. Mijn avondeten bestond uit het klaarmaken van warme chocolademelk en soep.

Na een korte nachturst werd ik gewekt door het alarm om 3u45. Om 4u10 was ik buiten in de donkere nacht. Het was wel duidelijk dat aan de ene zijde de bergen nog steeds gesluierd waren door wolken. De andere helft bevond zich onder een open sterrenhemel. Zo ook de Lauteraarhorn.
De maan had nog ¾ van haar vorm waardoor er een bizar lichtschouwspel was.
Het eerst uur ging ik verder over de monotone gletscher van de voorgaande dag. Toen ik aan de voet van de Lauteraarhorn was, moest ik een paar gletscherspleten zien te ontwijken. Het was redelijk duidelijk langs waar ik verder zou moeten en ik zocht mijn weg, steeds hoger en hoger, door eenvoudig terrein. Ik was in het 900m hoge couloir gekomen. Het grootste deel ervan bestaat uit sneeuw. De hellingsgraad ligt niet hoger als 45°. Doch was het serieus opletten geblazen. De sneeuw was behoorlijk hard en kraakte onder mijn stijgijzers. Af en toe moest ik op een paar rotsen uitwijken. Door het couloir waren ook al veel sneeuwlawines omlaag gekomen.

        Foto : Niet zo ver meer van de top.

Bovenaan het couloir week ik uit naar links en begaf ik mij verder in eenvoudige rotsen naar de topgraat.
Daar gekomen werd ik aangevallen door een zeer hevige wind. Het was hier irreëel. Links van de graat botsten de wolken tegen de berg aan. Het was een indrukwekkend schouwspel. Alsof ik op de rand van een rokende vulkaan stond.
Ik klom verder over compacte rotsen, welke mij naar de top brachten. De wind drong door al mijn kleren. Het is me gelukt.
Tien minuten later begon ik reeds aan de afdaling. Zeer voorzichtig om toch maar geen fatale fout te maken. De sneeuw in het couloir begon al weker te worden.
3u30 na de top verlaten te hebben, was ik weer aan het bivak. Ik wist dat ik vanaf dit punt nog een zeer lange toch te verduren had naar de bewoonde wereld.
Het was oneindig lang. Ik zette er zelfs langer op dan in het heengaan. Op het einde was het enkel nog mijn geest die mijn benen rechtop hield. Ik kon er elk moment doorheen zakken. Bijna 24 uur heb ik op deze tocht geen teken van leven gezien. Het was mezelf tegen de berg. Er heerste een ongekende desolatie.

Informatief :

Dag 1 :
Grimsel Hospiz (1980m) --> Aarbivak (2731m) : 7 uur (bijna 20km door zeer vermoeiend terrein)

Dag 2 :
Aarbivak (2731m) --> Lauteraarhorn (4042m) : 5 tot 6 uur.
Lauteraarhorn (4042m) --> Grimsel Hospiz (1980m) : 10 tot 12 uur.
 

Moeilijkheid : AD
 
 
 
 

        Foto : Aan de voet van de Lauteraarhorn na mijn bestijging.