Na mijn beklimming van de Zinalrothorn was ik goed in vorm en gemotiveerd om nog een serieuze beklimming te doen. Doch in de omgeving van Zinal vond ik alles te zwaar.
Toen kwam ik op het idee om naar een alpinist, die ik eerder had ontmoet op de Mönch, te bellen. Deze had mij toen zijn telefoonnummer gegeven. Vincent was zijn naam. Bleek dat hij ook zin had om een beklimming te doen, en zo opteerden we voor de Lenzspitze. Tevens ging er nog een vriend van hem mee.

De noordwand van deze was een idee dat ik al een tijdje in mijn hoofd had. Nu was het dus tijd om de droom om te zetten in realiteit.
Had ik wel het niveau om een 50° à 55° steile ijswand te beklimmen? Dit zou mijn eerste koers met moeilijkheidsgraad ‘difficile’ zijn.

Dit was ook mijn eerste bivak in de bergen. In plaats van in de hut te slapen, hebben we 300 meter hoger onder de blote sterrenhemel in de bivakzak geslapen. Mijn donsvest moest mij beschermen voor de kou. Doch ik heb helemaal niet geslapen. Mijn lichaam was teveel aan het trillen van de koude.
Het weer zag er eerst niet goed uit. Dreigende wolken in de nacht. Gelukkig heeft het niet geregend.

We zijn om 4u ’s morgens vertrokken. Eerst moesten we een klein uur over de Hohbalmgletscher gaan. We hadden ons niet aangebonden.
Op de gletscher kwamen we geen enkele gletscherkloof tegen. Maar toen Vincent op een bepaald moment bijna volledig in een verdekte kloof verdween werd het menens. Alleen zijn bovenlichaam stak nog boven de sneeuw uit. Met zijn 2 armen rustte hij op de omliggende sneeuw om er niet helemaal in te verdwijnen. Zijn benen zweefden in het niets.
Nadien zijn we rap van mening veranderd en hebben we ons voor het resterende stuk gletscher toch nog aangebonden. Maar eenmaal aan de rimaye hebben we het touw terug uitgedaan. De ijswand zouden we elk in solo beklimmen.

Het eerste gedeelte van de wand was zeer steil en bestond uit blank ijs. Ik klom niet honderd percent zeker. Dit ijs was zeer brokkelig en ik had nog maar weinig ervaring in steil ijs.
 
 
 

        Foto : Ergens halverwege in de noordwand.

Eenmaal hoger in de wand waren de condities veel beter en nu begon ik het klimmen zelf eenvoudig te vinden. Mijn kuiten waren gans opgeblazen, omdat ik veel op de voorste pinnen van mijn stijgijzers stond.
Maar vanaf nu had ik de smaak van noordwanden te pakken. En al de klassieke N-wanden zullen er de komende jaren ooit wel eens aan moeten geloven!

Als eerste klimmers bereikten we de top, en dat 3 uur na ons vertrek. De wand hadden we in iets minder als 2 uur bestegen. Achter ons in de diepte kwamen er nog meer klimmers omhoog. Deze kwamen pas vele uren later aan op de top.

Na de top restte er ons nog een behoorlijk lange overschrijding na de naburige Nadelhorn. De graat bestond uit compacte rots met moeilijkheidsgraad III. Verscheidene huizenhoge rotstorens moesten overklommen worden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

        Foto : Net onder de top.

Wandhoogte : Ongeveer 500m
Moeilijkheid : D (50-55°)