Over Bart Naert

Bart Naert was één van de belangrijkste soloklimmers van de jaren negentig en de jaren 2000. Hij had alle vierduizenders in de Alpen op zijn naam staan en was ook het rijtje van de drieduizenders aan het afwerken tot de Piz Badille in het Zwitserse Graubunden er op 10 september 2006 abrupt een einde aan maakte.

Aandenken aan een klimmer

Bart Naert
(10 september 2006)
Je leeft maar één keer, maar als je het goed doet, is één keer genoeg.
De bergen zijn mijn thuis, zij zijn mijn goden die ik aanbid.
In de bergen heerst er harmonie en rust, mijn ziel en geest worden telkens één met de natuur. Er is steeds een obsessieve kracht om weer opnieuw bergen te beklimmen, toppen te bereiken, op het hoogste punt te staan en de hemel aan te raken.

Er is niets mooier dan al je fysische en mentale krachten te gebruiken,
om je naar het hoogste punt voort te bewegen, om tot het uiterste van je kunnen te gaan, om af te zien. Om steeds, stap voor stap, hoger en hoger te klimmen. En uiteindelijk het einddoel te bereiken: de top.

Daar aanschouw je de wereld die aan je voeten ligt... Het is een eeuwige liefde. De bergen zullen er steeds zijn voor mij, zij zullen mij zelfs overleven. En binnen 100 jaar zullen ze nog steeds even mooi zijn als vandaag. Hun schoonheid vergaat niet. En als ik er sterf, zal ik tussen mijn geliefden sterven… 
(Bart Naert)

Bart Naert was beslist een omstreden figuur. Voor velen een voorbeeld van doorzettingsvermogen, een inspiratiebron voor eigen bergavonturen.
Voor anderen was  Bart dan weer onverantwoord. Alleen de bergen intrekken is immers "not done".
Maar wat doe je al je geen geschikte klimpartner vindt en de drang om de bergen te bedwingen te groot wordt.
Welke bergbeklimmer kan het hem kwalijk nemen.
Bart was bovendien een ervaren klimmer die de gevaren van de bergen goed kende. Hoe goed je de risico's ook incalculeert, het blijven risico's en die kunnen je fataal worden, zo blijkt.

Berghutten In Europa
Bart was eveneens één van de belangrijkste medewerkers aan de uitbouw van mijn huttensite. Telkens hij uit de Alpen terugkeerde bezorgde hij me beeldmateriaal en bijhorende informatie.We hadden regelmatig contact en vertelden elkaar over de plannen die we hadden. Soms paste Bart zijn plannen aan in functie van de huttensite.

We zullen Bart dan ook bijzonder hard missen.
Deze site is de nalatenschap van Bart aan alle bergliefhebbers.

Joris Van den Bergh


Ik heb dit uur, dit uur niet gekozen.
Dit uur waarop ik je enkel nog mijn stilte geef,
zonder pijn, zonder traan, mijn stilte geef.

Maar laat deze stilte je niet omsluiten.
Vul je groot hart met bruisend leven
en hoor…

In jou zal ik mijn stilte doorbreken,
zacht en teder, mijn stilte doorbreken.

© Joris Van den Bergh