De Nadelhorn en de Stecknadelhorn heb ik reeds tweemaal bestegen. De eerste maal was in 1996. En de tweede maal in het jaar 2000. Toen heb ik de volledige Nadelgraat (4 vierduizenders) overschreden.

Hieronder volgt het verslag van de eerste beklimming van beide toppen (alsook de Ulrichshorn) in het jaar 1996 :

Eindelijk was het zover, de beklimming van de Nadelhorn. Mijn doel was eerst gans de Nadelgraat alleen te overschrijden, maar gezien mijn leeftijd en mijn geringe ervaring was het beter dit doel een beetje te wijzigen. (Uiteindelijk heb ik deze droom in het jaar 2000 gerealiseerd).

Zo nam ik op donderdagnamiddag rond 14u30, in Saas Fee de gondelbaan naar Hannig. Van daaruit in twee en een half uur naar de Mischabelhut (3329m). Gelukkig had ik op voorhand gereserveerd, want de hut was overvol. Zo bleek later. Er moesten zelfs mensen buiten slapen.
Zoals gewoonlijk heb ik weer niet geslapen. Waarom leggen ze de snurkers niet in éénzelfde ruim?

Ik had mijn alarm gezet op 4u55 in de morgen. Ik dacht : ik ben toch alleen, dus ben ik als eerste weg. Maar neen. Rond 1u30 begonnen de eersten al op te staan. (Ik was nog altijd aan het proberen in te slapen). Dezen waren natuurlijk voor de steile NO-wand van de Lenzspitze. Hierna begon de hut beetje bij beetje leeg te worden. Uiteindelijk maakte de huttenwaard om 3u30 iedereen wakker. Om 3u30? Ik was dus ook verplicht op te staan, wou ik nog als eerste op de top aankomen. Buiten was het natuurlijk nog pikdonker en daar ging het eerste uur zeker geen verandering in komen.

Daar ik 's morgens toch nooit een ontbijt in de hut neem, ik heb immers altijd mijn eigen eten mee, was ik om 4u op weg naar de top. Voor mij, in de duisternis, tientallen fonkelende lichtjes van diegenen die nog vroeger vertrokken waren. Ik zou immers ook anderhalf uur met mijn koplamp op moeten klimmen.
Het eerste half uur was over een lastig paadje (welk ik de vorige avond al verkend had), tot waar men op de gletscher komt. Daar stonden verscheidene klimmers zich al aan te binden.  Ik, die daar geen last van had, kon direct de sneeuw op.
Voor mij reeds veel cordées, op weg naar het Windjoch. Ik volgde dus ook het sneeuwspoor tot aan het Windjoch.
Maar wat bleek : iedereen die voor mij was, daalde af naar de Riedgletscher. Om deze waarschijnlijk te traverseren en dan de volledige Nadelgraat te overschrijden en zo terug af te dalen naar de Mischabelhut.
Dus was ik dan toch als eerste op weg naar de top. Een koplamp had men nu niet meer nodig, want de zon begon beetje bij beetje op te komen. Nu zag ik ook dat ik mij boven de wolken bevond. Zo ver mijn oog 360° kon zien, waren er in de dalen dikke wolkenmassa's. Hier droomde ik al jaren van, om ooit eens gans boven de wolken te zijn (zie foto hieronder).

Vanaf nu was het de graat volgen. Eerst sneeuw en dan kwamen er ook rotsen bij. Uiteindelijk was ik om 7 uur op de top. Helemaal alleen met een prachtige blauwe hemel en een felle zon. Al de toppen van de bergen waren boven de wolken. Van hieruit had ik ook een goed zicht op de naburige Dom en zijn talrijke cordées die op weg waren naar zijn top. Ik kon ook heel goed mijn afgelegde weg zien. Een prachtige graat. Niet te zwaar.
Er waren nu nog altijd mensen, die zich nog maar beneden aan de voet van de gletscher bevonden.

Een half uur later kwamen er 2 Spanjaarden mij op de top vergezellen.
Na de nodige foto's van elkaar getrokken te hebben, mocht ik met hun mee aan het touw, daar het eerste gedeelte van de afdaling nogal steil en verijsd was. Honderd meter lager haakte ik weer af en ging ik alleen verder naar de Stecknadelhorn (4241m). Eerst een traversée door de steile N-wand (45°) en dan over een smal graatje naar de top. Achter mij kwamen ook de twee Spanjaarden af.
Op de top kwam er ook twee man van de andere kant naar boven, d.w.z. van de Hohberghorn.
Iets later daalde ik terug af en begaf mij opnieuw naar de graat van de Nadelhorn. Nu in sneltempo omlaag, terug tot aan het Windjoch.
Van hieruit heb ik dan nog de top van de Ulrichshorn (3925m) bestegen. Hier stelde een cordée voor, om mij met hen mee aan het touw te binden, en zo over de gletscher terug te gaan naar de hut. Dit aanbod moest ik weigeren omdat ik toch even moest uitrustten.

Twintig minuten later daalde ik dan toch, al lopend, af van de Ulrichshorn en het bovenste deel van de gletscher. In het midden van de gletscher stootte ik dan uiteindelijk toch nog op de cordée; die onderweg was blijven treuzelen.
Zo eindigde ik het laatste stuk van mijn beklimming aan het touw. Dan terug het lastig paadje af tot aan de hut, en om 11u15 zat mijn kleine en prachtige bergtocht erop. Dan restte er mij nog alleen af te zakken in de opkomende mist en wolken vanuit het dal.

       Foto : Zelfportret op de sneeuwgraat tussen de Nadelhorn en de Stecknadelhorn.