De Ober Gabelhorn ligt verdoken tussen het Val d’Anniviers en het Matterdal in het Wallis te Zwitserland. Hij is te vinden tussen de Dent Blanche en de Zinalrothorn. Vanuit het Val d’Anniviers rijst de gigantische noordwand omhoog. Dit aanzicht zullen de meeste mensen wel kennen die reeds in de buurt trektochten of beklimmingen gedaan hebben. Naast de beklimming van de noordwand is de overschrijding één van de mooiste routes die je op deze berg kan doen. De route begint aan het verlaten Arbenbivak en gaat verder over bijna constant rotsachtig terrein tot op de top. De afdaling geschiedt over de besneeuwde noordzijde met als voornaamste vertrekpunt, de Rothornhut.

Al rechtstaande ging het met de overbevolkte trein van Täsch naar Zermatt. Hier kon je in de hoofdstraat over de koppen lopen. Van hieruit ging het in een 5 uur lange klim naar het 1600m hogere, afgelegen Arbenbivak. Hier komt nauwelijks een toerist. De klim naar het bivak loopt door een groots en wild landschap, recht tegenover de indrukwekkende noordwand van de Matterhorn. Hoewel ik dacht hier alleen te zijn, moest ik de 15 plaatsen tellende bivakhut delen met een gids en een Duitser met wie ik nauwelijks contact had.
Achter het bivak rees een zeer hoge rotswand omhoog, de zuidwand van de Ober Gabelhorn. Door deze wand zou ik de volgende dag moeten klimmen om verbinding te krijgen met de Arbengraat, die ik dan verder zou volgen tot op de top. Het moeilijkste zou zeker zijn de juiste plaats te vinden om in de rotswand te geraken. Maar alles zou afhangen van het weer en daarvan was ik  niet erg zeker.
 

        Foto : De Z-wand van de Ober Gabelhorn. Links van de top loopt de Arbengraat.

En inderdaad, toen ik mij de volgende dag in de nog donkere nacht op pad begaf, was het weer reeds niet al te best. In het oosten werd de hemel gemiddeld om de tien seconden opgelicht door de bliksem. Het hele naburige Monte Rosa massief lag onder een donkere wolkenbrij. De sterrenhemel, bij mijn vertrek nog zichtbaar, was twintig minuten later ook verdwenen door wolkenslierten. Veel twijfels in mijn hoofd. Zou ik doorgaan of niet? Want éénmaal in de wand of boven op de graat kon de terugweg zeer problematisch worden.
Na het korte stuk gletscher, waarop ik geen enkel spoor was tegengekomen, kwam ik aan de voet van de wand. Nu moest ik de juiste plaats zien te vinden om mij erin te begeven. Het was niet eenvoudig omdat het nog tamelijk donker was. Mijn koplamp zocht de juiste weg. Na een tijdje meende ik de juiste plaats te hebben gevonden, en toen ik iets hoger een eerste steenman tegenkwam, bleek mijn vermoeden te kloppen. Zo goed mogelijk de beschrijving van de topo volgend, kwam ik in de laatste rotsband die mij naar de graat zou voeren. Deze rotsband was eigenlijk een sterk hellende rotsgeul of schouw die zich door de hele wand naar boven werkt tot op de eigenlijke graat. Het werd stilaan klaar.

Toen ik eenmaal op de graat was, waren er overal donkere wolken te zien. Het mocht zeker niet beginnen regenen voordat ik via de andere zijde van de berg kon afdalen. De klim naar de top over de graat was eenvoudiger dan verwacht. Compacte rots met goede grepen. Af en toe was er wel een uitgezette passage, maar ook hier waren er dan redelijke grepen. De moeilijkheid was niet hoger dan een IIIe graat.
Een uur later stond ik onder de laatste rotsrichel voor de top. Hier wist ik niet goed meer hoe het verder moest. Overal leek het steil en zelfs overhangend te zijn. Ik besloot verder te gaan door een schouw. Deze, 20 meter hoge, schouw die ik nam, bleek bijzonder zwaar. Na een kleine 10 meter geconcentreerd erin geklommen te hebben, zat ik vast. De volgende meters waren zeer steil (zie overhangend) en er liep een beetje water af. Dat stuk was natuurlijk verijsd en bijgevolg spekglad. Ik kon gewoon niet meer verder en voelde mij ineens zeer oncomfortabel en kwetsbaar. Als ik hier val! Ik zocht tevergeefs een uitweg, maar ik moest zeer voorzichtig te werk gaan. Overal waar ik mijn voet wou zetten, schoof deze weer weg door de verijsde rotsen. Daar ik niet gezekerd was door een touw moest ik extra attent zijn.

Gelukkig leerde mijn ervaring mij om in geen enkele situatie in paniek te geraken. Na een minuut kalm nadenken, zag ik helemaal links dan toch nog een redelijk goede steun voor mijn voet. Door mijn benen in de schouw in een ‘écart’ te zetten kon ik hogerop nieuwe grepen voor mijn handen zoeken. Daarna vond ik genoeg goede grepen om deze vochtige, gladde schouw uit te klimmen.
 
 
 

        Foto : Rotstorens op de Arbengraat

Hierna volgde de besneeuwde top. Het was koud en onguur weer, maar het regende niet. Ik zag langs alle kanten uit over een volledig verlaten landschap. Was ik de laatste mens op deze aarde? Ik begon direct  aan de afdaling over de andere zijde. Tot mijn verbazing kwamen via die graat 2 touwgroepen omhoog. De afdaling langs deze graat verliep over steile rotsplaten die hier en daar verijsd waren. Door twee rappels van 30 meter te installeren, ontweek ik de verijsde rotsen van het bovenste deel van de graat. Hierna volgde een nog steile en fijne sneeuwgraat die langs de noordwand omlaag liep en mij uiteindelijk bij de grote ‘gendarm’ of rotstoren bracht.
Hier trof ik twee alpinisten aan die op dit punt waren gestopt en weer aan de afdaling begonnen waren. Ik maakte nog gebruik van hun reeds geïnstalleerd touw voor een ‘rappel’ en ging weer alleen verder over de sneeuwflank tot op de top van de Wellenkuppe (3903m).

De afdaling van deze laatste naar de eronder liggende Triftgletscher is niet moeilijk, mits de juiste weg te volgen (te vinden) door het doolhof van rotspuin, couloirs, schouwen, enz… Op een klein uur was ik hier voorbij.
Na dan nog een half uur over de gletscher te hebben gedaald, kwam ik aan bij de Rothornhut (3200m). Hier wou ik een Cola kopen, maar ik vond mijn portefeuille niet. Al snel realiseerde ik me dat ik hem in het bivak had laten liggen.
Ik hoopte dat de gids hem zou meegenomen hebben, daar hij met de Duitser, net als ik, de overschrijding zou doen. Ongeduldig wachtte ik dus af en een uur later zag ik ze op hun beurt van de gletscher afkomen. En ja, de gids had mijn portefeuille bij zich! Oef, anders moest ik terug langs de vallei naar het bivak en dat zou lang duren!
 

        Foto : De 'rappel' van de Grand Gendarm

In één uur en dertig minuten daalde ik al lopend de 1600 hoogtemeters af die mij nog restten tot Zermatt.
Na de nodige inkopen verliet ik deze buitengewone wereld....

Zermatt – Arbenbivak :   Een goede 5 uur.
Arbenbivak – Ober Gabelhorn :  4 uur
Ober Gabelhorn – Wellenkuppe – Rothornhut  :  4u

Moeilijkheid : AD(+)

                         Foto : Het kleine en knusse Arbenbivak                       Foto : Zicht op de Wellenkuppe (links) en de Ober Gabelhorn (rechts)