Het zomerverlof was aangebroken. In de maand augustus had ik twee weken verlof gepland. Het hoeft geen verdere uitleg dat ik deze in de bergen zou doorbrengen. En zeker niet in één of andere ligstoel. Neen, eerder in de richting van hardcore climbing.

Het begon direct al met de eerste dag van het verlof. Dat was op zaterdag 11 augustus in België. Rond 3u30 ging mijn wekker af en moest ik uit het bed. Maar liefst 850km moest ik die dag afleggen om tot diep in de Zwitserse bergen te rijden. Deze keer was het naar een streek waar ik nog nooit te voor was geweest. Het Zwitserse kanton Graubunden.
Met de wagen reed ik eerst naar de Zwitserse grens. Dan verder tot in Zürich en Chür. Om uiteindelijk, via een paar bergpassen, langs het mondaine bergsportdorp St. Moritz, in het dorp Pontresina terecht te komen. Het was daar maar een triestige bedoening. Steak – friet kenden ze ginder niet eens dus reed ik maar met een lege maag verder.

Ik zat hier in het Italiaans sprekende deel van Zwitserland. Mijn einddoel (na 850km in de wagen) was de kabelbaan genaamd Diavolezza. Hier was de restauratie ook niet echt interessant, maar toch nog een bord frieten kunnen krijgen. Mijn enigste warme maaltijd voor de volgende twee dagen!
Ja, het was hardcore. Nog diezelfde dag werd ik met de kabelbaan in de hoogte geslingerd. Het weer was subliem en de uitzichten groots.
Zoals ik al zei, was ik in die streek nog nooit geweest. Een hele nieuwe wereld met allemaal nieuwe bergtoppen ontwaarde zich. De Piz Palü, de Bellavista, de Piz Bernina, … Allemaal toppen die ik van plan was te beklimmen.

Boven aan de kabelbaan was er heel veel volk. Hier zijn ook overnachtingsmogelijkheden. Het is hier dat al de alpinisten overnachten welke de dag erop de Piz Palü of Piz Bernina willen bestijgen.
Ik opteerde voor een andere overnachtingsmogelijkheid. Een bivak onder de blote sterrenhemel. Vanuit de Diavolezza trok ik hoger tot aan de voet van de Pers-gletscher. Hiermee had ik ook al een klein uur gewonnen voor de komende dag. Hier was ik ver weg van de drukte en kon ik in alle eenzaamheid van de rust genieten.
Het was een behoorlijke lange dag geweest en veel rust was ook niet toegelaten.

Om 4 uur in de nacht moest ik weer opstaan. Een lange dag stond mij te wachten. Ik ruimde mijn slaapmateriaal op en at een paar koekjes. Daarna begaf ik mij op de gletscher en begon ik aan de klim naar de Piz Palü. Er was al een breed spoor voorhanden, welke ik maar te volgen had. Het was wel duidelijk dat ik die dag niet alleen ging zijn, gezien al de alpinisten die er in de verte aankwamen. Al snel werd ik door een paar snelle klimmers ingehaald.

      Foto : Tijdens de klim over de Pers-gletscher.                                       Foto : Zicht  op de hoofdtop van de Piz Palü.

Een paar uur later stond ik op de eerste top van de Piz Palü. Wat een uitzicht.
Van hieruit zag ik ook het verdere verloop van mijn tocht.

Het ging verder over de graat naar de tweede en vervolgens 3e top van de Piz Palü.
Daarna besloot ik om verder over de graat te klimmen naar de naburige Bellavista. Vanaf dat moment was ik alleen. Al de andere klimmers staakten hun tocht na de Piz Palü en begonnen, ofwel aan de afdaling, ofwel aan hun klim naar de Marco e Rosa-hut. Die hut zou later op de dag ook mijn doel worden, maar eerst had ik nog een paar bergen te beklimmen.

Eerst beklom ik dus de Bellavista (welke ook uit meerder toppen bestond). De sneeuwgraat tussen de verschillende punten was op sommige plaatsen zeer scherp. Het was zeer indrukwekkend, niet van deze wereld. Hieronder twee afbeeldingen genomen op de graat.

                    Foto : De scherpe graat op de Bellavista                  Foto : Zicht op de Piz Zupò met zijn zwaar besneeuwde rotsgraat.

Rond de middag stond ik op het hoogste punt van de Bellavista. Vlak erachter lag de Piz Zupò en deze was met zijn 3995m de hoogste top van deze tocht welke ik zou beklimmen. Om deze te bereiken moest ik eerst een 100m dalen over een scherpe rotsgraat (III) om zo in het zadel tussen de twee toppen te komen. Hier was duidelijk al lang geen mens meer geweest. De sneeuw was nog onaangeroerd. Aan mij dus de taak om een spoor te maken en dat gaf zo’n bijzonder gevoel. Je eigen voetsporen in die maagdelijke sneeuw op meer als 3900m hoogte. De klim naar de Piz Zupò zag er op het eerste zicht behoorlijk lang uit. En de vermoeidheid begon zich ook al wel meester van mij te maken.
Op de graat lag er nog verse sneeuw waardoor ik alleen nog maar sneller vermoeid werd. De moeilijkheid in de rots was II - III.

Een uur later stond ik dan toch op de top van de Piz Zupò. Eenzaam zag ik uit over de enorme bergwereld. Het was alsof de hele wereld mij toebehoorde. Niets of niemand kon mij horen of zien. Dit was mijn moment van ultiem geluk.

      Foto : Zicht op de Bellavista, gezien vanop de Piz Zupò                       Foto : Op weg naar de Marco e Rosa hut na de Piz Zupò bestijging

Hierna restte er mij alleen nog de afdaling naar de Marco e Rosa hut, waar ik later op de namiddag aankwam. De hut ligt enorm ver van de bewoonde wereld, volledig verscholen tussen enorme gletscherstromen en bergtoppen.
Ik kon het amper geloven wat ik allemaal die dag had gedaan. Terwijl andere klimmers met elkaar aan het spreken waren, zonderde ik mij af en genoot innerlijk van mijn gedaan avontuur.

Voor het vervolg van deze tocht leest U het verslag van de Piz Bernina.

Meer en grotere foto's welke ik gemaakt heb over deze beklimming vind je op de volgende link : http://www.aacz.ethz.ch/galerie/bernina/