Dit is de eerste berg welke ik op ski’s bestegen heb. Ik had mij een maand of twee terug, op een wintervakantie, speciale bindingen gekocht welke ik op mijn gewone ski’s kon monteren. Deze bindingen klikken reeds in de bestaande bindingen van de ski’s en ze werken met hetzelfde principe als toerskibindingen.
Ik was vertrokken vanuit Arolla naar de Cabane des Vignettes. Maar doordat het weer zeer zwaar betrokken was en het zelfs licht sneeuwde raakte ik totaal de weg kwijt. Ik was veel te hoog gestegen en afgeweken van de route.
Zo kwam ik tenslotte aan de Pas de Chèvres uit en heb ik maar besloten verder te gaan naar de Cabane des Dix.
De volgende dag was het weer iets beter en heb ik samen met een groep toerskiers de top bereikt van de Pigne. De gids van deze groep had in de hut eerst zijn akkoord gegeven dat ik hun mocht volgen, en op de top kreeg ik ineens te horen dat ik niet meer welkom was. Het was zo’n arrogante Franse gids.
De afdaling heb ik dan maar verder alleen gedaan tot aan de Cabane des Vignettes, met veel vallen en opstaan. Waar ik trouwens ook nog eens commentaar op had gekregen. Ik had in die tijd nog niet veel ervaring met diepsneeuw.

     Foto : Op weg naar de Pigne d'Arolla                           Foto : De Pigne d'Arolla gezien vanuit de Vignettes-hut

Pigne d’Arolla 3796m, april 2001 :

Ditmaal had ik de Noordwand gepland. Zo’n beklimming was voor mij totaal ondenkbaar jaren terug. Het kan allemaal toch snel gaan!
Op donderdag 12 april ben ik, na 850km gereden te hebben, toegekomen in Zwitserland, en meer bepaald in het plaatsje Arolla. Vandaar ging het in de namiddag naar de voor mij reeds vertrouwde Cabane des Dix. Vanuit deze heb ik de volgende dag 2 bergen bestegen (Mont Blanc de Cheilon en La Luette). ’s Avonds zat ik terug beneden in het dal en meer bepaald in het dorpje Les Haudères. Ik was behoorlijk vermoeid. Voor zaterdag en zondag had ik de N-wand van de Pigne gepland.
Maar.....ik zag op de televisie dat het weer ineens, vanaf zondag, extreem slecht ging worden en geraakte ik even in paniek. Mijn plan werd overhoop gesmeten. Normaal zou ik zaterdag naar de Vignettes-hut gaan en zondag de wand bestijgen.

Dus wat gebeurde er, ik dezelfde avond weer naar Arolla gestegen met de wagen alwaar ik de nacht in de wagen doorbracht. Het was een korte nacht trouwens, want om 2 uur stond ik reeds op. Er stond mij immers 1800 hoogtemeters te overbruggen! Vele uren later zat ik reeds in de wand. Op veel plaatsen heb ik diep in de sneeuw moeten ploeteren. Het was een grootse atmosfeer en die dag was het tevens extreem koud. Het was –20° rond de 4000m en er waren rukwinden tot wel 80km/h. In de wand had ik er eigenlijk niet veel last van.
Toen ik reeds heel hoog in de wand zat kwam er een helikopter voorbij die een tijdje voor de wand bleef hangen. De piloot heeft mij nog gegroet.
Net onder de top lag er pakken sneeuw en het was ook behoorlijk steil. Ik zat soms tot aan mijn oksels in de sneeuw en moest voorzichtig zijn om niet uit te schuiven, daar de sneeuw hier zeer los was. Op vele plaatsen voelde ik de punten van mijn stijgijzers krassen op de rosten onder de losliggende sneeuw.
Dan de top. Uitgeput, na een 10 uur durende klim. Daar stond ik gans alleen. Ik werd onmiddellijk geconfronteerd mer de bittere koude die er die dag heerste. Van hier af aan ging het weer naar beneden via de normale route op toerski’s.
’s Avonds ontmoette ik nog een andere landgenoot die tevens die dag de Pigne had bestegen, maar dan wel via de normaalroute. Zijn duim was bevroren en zag volledig zwart hierdoor. Het is steeds een gevecht tegen de koude tijdens de wintermaanden.

     Foto : De Noordwand van de Pigne d'Arolla en de route welke ik beklommen heb.