Mijn eerst poging om deze berg te beklimmen geschiedde in de maand maart 1998. Ik was voor een week-end naar Saas-Grund vertrokken.
Na een overnachting in de Brittania-hut begaf ik mij als enigste toerskiër op weg naar de top. De lucht was blauw maar het was bitter koud.
De sneeuwcondities waren niet zo goed; de gletscherkloven lagen nog niet overal bedekt.
Eenmaal de Adlerpas (3789m) bereikt te hebben, moest ik opgeven. De wind was te extreem en mede door de koude en slechte condities kon ik gewoon niet meer verder. Ontmoedigd daalde ik weer af op ski's. Volledig tot in Saas-Fee. En weer terug naar België.

Maar....

Mei 1998, een periode van innerlijke rust en vrede was weer aangebroken. De lokgroep van de bergen.
Voor een ganse week bevond ik mij in het hart van Wallis. Daar waar ik mij thuis voel. Want boven in de bergen wordt je een tijdje een ander mens. Dan komen er speciale krachten en emoties naar boven. Bevindt je je in een andere wereld en sta je ver boven alles.

Mijn verblijfsoord was Saas-Grund, alwaar ik arriveerde op zaterdagnamiddag. Ik logeerde samen met mijn ouders in een appartement.

Reeds in diezelfde  namiddag was ik met mijn gepakte rugzak al weg naar de eeuwige sneeuwvelden.

De kabelbaan van Längflue bracht mij direct naar een kleine 3000 meter. Met mijn toerski’s aan mijn voeten ging het al slepend en al glijdend in een 2-tal uren naar de Brittania-hut. Deze was ongeveer half gevuld.
Na een avond in tijdschriften te hebben gebladerd stond er mij weer een lange, slapeloze nacht te wachten. Hoewel ik moet vermelden dat ik deze keer toch lekker knus heb gelegen in de donsdekens van de toen onlangs vernieuwde hut.
       Foto : De vernieuwde Britannia-hut

De volgende morgen rond vijf uur, was ik als eerste op weg naar de top van de Strahlhorn. De grote massa achter mij latend; om volop te kunnen genieten van de eenzaamheid en de rust in de bergen. Drie kwart van de alpinisten in de hut zou immers ook geopteerd hebben voor de Strahlhorn.
Ik was vastbesloten de top te behalen. Twee maanden geleden ben ik op deze berg maar tot op een hoogte van 3800 meter geraakt. Zware rukwinden en slechte condities verhinderden mij toen om verder te gaan. Maar nu het was een rustige dag en er zou genoeg volk naar de top trekken. Het kon gewoon niet misgaan.
 

Een paar uur later was ik aan de laatste sneeuwhelling bezig. Verscheidene toerskiërs hadden mij op dat punt reeds voorbijgestoken. Maar het was geen race. Het was weer een paar maanden geleden dat ik nog een vierduizender beklom en dan direct zonder acclimatisatie naar boven is best wel zwaar. (Eigenlijk heb ik bijna geen last gehad van de hoogte).

Iets later bereikte ik het hoogste punt.
Deze top was al een mooi begin voor de komende week vol met prachtig weer. Na 1 dag Zwitserland had ik reeds één vierduizender beklommen. De toon zat er direct in.
 
 
 
 
 

       Foto : Op weg naar de Strahlhorn, zicht op de naburige Rimpfishhorn.