Tijdens de juli maand van 2003 bracht ik drie volle weken door in het Zwitserse kanton Wallis. Een heel pak solo-beklimmingen stonden op mijn programma. Eén daarvan was de klassieke graatoverschrijding tussen de 4477m hoge Täschhorn en de 4545m hoge Dom. Ze behoren allebei tot de hoogste toppen van Zwitserland.
(Beide toppen had ik al eerder beklommen. Voor de verslagen van de eerdere beklimmingen zie het einde van de pagina).

De zomermaanden van 2003 kenden een enorme droogte; dit door aanhoudend warm weer. Hierdoor waren de gletschers in zeer slechte toestand en begon menig berg hier en daar af te brokkelen door het verdwijnen van de ‘permafrost’ laag. De rotsroutes waren uiteraard bijna volledig sneeuw -en ijsvrij, maar waren daardoor ook wat gevaarlijker omdat er veel meer stenen loslagen.
De Täschhorn en de Dom lagen er ook bijna volledig sneeuwvrij bij, gezien vanuit Saas Fee (Z-zijde). De besneeuwde N-zijde lag er op zijn beurt veel ijziger en minder sneeuwrijk bij dan andere jaren. Twee dagen voor mijn beklimming waren er 3 alpinisten nog dodelijk in de diepte gestort op de Festigraat (Dom).

Zoals mijn eerste beklimming van de Täschhorn in 2000 (zie verslag), begaf ik me weer via dezelfde route naar het Mischabeljochbivak, gelegen op 3800m. In totaal waren daar 7 personen (waarvan 2 gidsen met hun klant). De 2 gidsen gingen ook de overschrijding doen.

De volgende morgen heel vroeg, nog half in de nacht, vertrok ik als eerste. Een halve maan bood wat licht. De graat die voer naar de Täschhorn was bijna volledig sneeuwvrij (behalve het gedeelte onder de top).
Ik was van plan er wat vaart in te zetten en zo stond ik al op minder dan 3u op de top van Täschhorn. Deze graat was vrij eenvoudig en vereiste nergens echt klimwerk. Wel de grootste voorzichtigheid.

     Foto : Het Mischabeljochbivak.                                                     Foto : De top van de Täschhorn.

Daarna begon het serieuzere werk, het onbekende tegemoet.
Vanop de Täschhorn wordt er naar het Domjoch afgedaald. Een 600m lange graat welke bijna volledig bestaat uit dallen (schuine rotsplaten). Deze helden af naar de Zermatter zijde. Gelukkig waren deze sneeuwvrij (wat meestal niet het geval is). Ik klom deze voornamelijk op het scherp van de graat.
Mijn handen hielden de graatkant vast, mijn voeten steunden tegen de platen. Zo daalde ik verder af richting het Domjoch.
Op een bepaald moment was er een, op het eerste gezicht, onoverwinbare rotstoren. De krasjes op de rotsen, veroorzaakt door de stijgijzers van voorgaande klimmers, leiden allemaal rechtsom. Dus ik ook. Dat was een bijzonder zware passage (V).
Achteraf bekeken kon deze toren eenvoudig overschreden worden. Dat was wel steil maar er waren voldoende grepen aanwezig.
Het was pas later dat er een toren moest omgaan worden (eenvoudig).
Op dit stuk had één der gidsen (de Franse) me gepasseerd.

Twee uur later, na de top van de Täschhorn verlaten te hebben, was ik aan het Domjoch. Nog altijd onder de aangeduide tijd. Een rustpauze was hoog nodig. De tweede gids (de Zwitserse) had me hier ook ingehaald en laste ook een pauze in.

Daarna ging het verder over de graat naar de Dom.
De moeilijkheden namen zienderogend toe en de rotskwaliteit nam zienderogend af.
Na een stukje over een brede graat met rotspuin te hebben geklommen, kwam ik aan de eerste grote rotstoren. Volgens de routebeschrijving moet deze langs rechts beklommen worden. De Zwitserse gids kwam hier ook aan en toonde mij de weg. Het was even slikken. Het was een verticale klim op kleine greepjes. De helft van die greepjes stond daarbij nog eens klaar om af te breken. Het was een zeer broze rots.

Daarna zat ik weer op de graat welke ik vervolgde. Voor mij, de eerste gids met zijn klant. Deze trok regelmatig touwlengtes in de O-flank, rechts van de graat.
Hij klom zo parallel aan de graat, altijd hoger en hoger.
In de flank lag zowat elke rotsblok los, waardoor elke beweging heel voorzichtig moest uitgevoerd worden.

De Zwitserse gids, welke achter mij kwam, prefereerde om de graat te blijven volgen. En zo zou het eigenlijk moeten.

Na een tijdje de eerste (Franse) gids te hebben gevolgd in de brokkelige O-flank, besloot ik om weer naar de graat te klimmen. Ik had even genoeg van delicate traversées in steile, brokkelige flanken en schouwen waarin ik met gespreide benen moest omhoogklimmen.

De Zwitserse gids wenkte me ook richting de graat te klimmen. De rotsen bleven steil en de torens hoog, maar de rots was er compacter.

De moeilijkheid gaat normaal nergens boven de III+, maar het blijft wel steeds erg uitgezet.
Op de voet volgde ik nu de Zwitserse gids.
 

Na twee zenuwslopende uren kwam de top eindelijk in zicht. Eén van mijn vele dromen ging in vervulling.
Ik wist dat de overschrijding en de voornaamste moeilijkheden erop zaten. Ik was doodop.
Nu bleef er nog 1500m te dalen over gletscher en nog eens 1500m over wandelweg eer ik weer beneden in de vallei zou zijn. De gids stelde voor om me zich aan zijn touwgroep te binden voor het gletschergedeelte.

Na amper bekomen te zijn van de eerste 7u, ging het dus verder omlaag over de Festigletscher. Het tempo lag enorm hoog en ik kon amper de gids en zijn klant bijbenen. Maar ik zat tussen hun beiden ingebonden en had weinig keus. Deze mannen gingen door zonder stoppen terwijl ik helemaal uitgeput was. Ik heb verschrikkelijk gezweet en afgezien.
Aan het Festijoch (halfweg het gletschergedeelte) heb ik hun dan ook vriendelijk bedankt en ben ik afgehaakt. Ik had hoognodig een serieuze pauze nodig om wat terug op krachten te komen. Sinds mijn vertrek aan het bivak had ik amper gegeten en gedronken. Even de schade ingehaald, alhoewel ik niet veel door mijn keel kreeg.

Daarna heeft het me nog wel 5u gekost om af te dalen tot in de vallei (Randa). Ik kon amper nog stappen van de pijn in mijn knieën.
 
 
 
 
 

Foto's : Klimmen tussen de Täschhorn en Dom.

Moeilijkheid : D(+). Niet te vergelijken met een D op ijswanden.

De Täschhorn – Dom overschrijding is een zeer lange graatroute op grote hoogte.
De moeilijkheid is bijna constant III tot III+. Enkel in de buurt van het Domjoch stuit men op eenvoudiger terrein.
In het tweede deel van de route is de rotskwaliteit enorm slecht. Men blijft best zoveel mogelijk op de graatkant. Indien men gaat avonturieren in de flanken wordt het heel gevaarlijk.

Ik heb bijna de volledige overschrijding zonder stijgijzers kunnen doen. Maar in normale condities treft men redelijk wat sneeuw en ijs aan op de route waardoor men verplicht is onafgebroken met stijgijzers te klimmen. In dat geval neemt de moeilijkheid nog toe maar zitten de rotsen wel vaster (minder brokkelig).

Tijd : Van aan het bivak (3800m) tot de Dom : 9 à 10u. Afdaling via de normaalroute, over de Festigletscher, tot in Randa : 5 à 6u.
 
 

Foto : Aan het kruis op de top van de Dom

Voor het verslag van mijn eerste beklimming van de Täschhorn (2000) klikt U hier : Täschhorn.html

Voor het verslag van mijn eerste beklimming van de Dom (1998) klikt U hier : dom.html