Deze berg heb ik reeds 3 maal bestegen. Hieronder volgt het verslag van de eerste beklimming:

Een paar dagen na de Allalin volgt hier dan mijn tweede vierduizender. Ik had zo’n mooie herinneringen overgehouden van de Allalin dat ik nog graag een berg wou beklimmen. Dus werd mijn vader wederom verplicht om mij te vergezellen.
De Weissmies is iets zwaarder als de Allalin en wordt ook iets minder beklommen. Desalniettemin kan je in het hoogseizoen steeds een goed spoor aantreffen op de gletscher en wordt hij dagelijks zeer veel bestegen.
We gingen deze berg eveneens in 1 dag beklimmen.

We waren veel te laat vertrokken. In Saas-Grund namen we de gondelbaan tot in het eindstation Hohsaas (3100m). Pas om 10 uur stonden we aan het begin van de gletscher, alwaar de beklimming begint. Hier kwamen al de alpinisten reeds terug van hun beklimming.
Ze bekeken ons allen met argusogen. Met hetzelfde materiaal en kledij als op de Allalin begonnen we aan de klim.
De normaalweg die we volgden door de N-flank is uiterst gevaarlijk. Overal waren gletscherspleten. Sommige verborgen. Maar dit wisten we toen nog niet. Wij waren nog niet vertrouwd met deze gletscherwereld en dachten dat het gewoon maar een sneeuwspoor te volgen was. We kruisten bijna niemand meer.
De meesten doen deze tocht wel in twee dagen en vertrekken vroeg in de morgen, na een overnachting in een hut.

Reeds na een half uur waren onze simpele wandelschoenen doorweekt. Rond 11 uur was de sneeuw reeds zeer mals geworden door de opwarming van de zon. Wij zakten er bij iedere stap diep door, waardoor de verborgen gletscherspleten nog gevaarlijker werden. Onbezonnenheid?
Iets boven de 3800m was mijn vader doodop. Er heerste een ijzige noorderwind. Met enkel een trainingsvest en een K-way had hij het zeer koud. En nu ging hij hier nog moeten blijven wachten op mij, want ik wou alleen verder naar de top gaan.

Zo gebeurde het dat ik op 15-jarige leeftijd verder in solo trok naar de top van de Weissmies. Daar trof ik nog een 3-koppige groep alpinisten aan die net aan de afdaling begonnen; na de lange en zware N-graat bestegen te hebben. Toen ze mij op de top zagen aankomen moeten ze wel even verschoten hebben.

Eenmaal de top bereikt, keerde ikzelf direct terug. Lager, daalden we weer samen af.
Mijn vader was uiterst kwaad omdat hij hier al die tijd veel kou heeft moeten lijden door op mij te wachten. De sneeuw was nu nog weker geworden en bij elke stap gleden we een halve meter naar beneden of zakten we er kniediep in.
Net zoals op de Allalin kwamen mijn vaders stijgijzers weer continu los.
Rond drie uur in de namiddag kwamen we terug beneden aan op de gletscher. Heelhuids!

       Foto : Zicht op de Weissmies N-flank. De gevolgde route is aangeduid met rode stippellijn.

Tweede beklimming van deze berg in Augustus 2002 via de hierboven beschreven route.
De derde maal heb ik de zware N-graat bestegen (AD+)